Η περίπτωση των Starsailor είναι ενδεικτική για την άγονη αναζήτηση κατεύθυνσης που χαρακτηρίζει -ή, καλύτερα, δυναστεύει- την τρέχουσα βρετανική pop και rock παραγωγή. Σπουδαία νέα ονόματα έχουν χρόνια να εμφανιστούν – τουλάχιστον τέτοια που να έχουν τη δυναμική και το βεληνεκές για έναν πρωταγωνιστικό ρόλο διαρκείας στα δρώμενα του κύριου ρεύματος. Δισκογραφία όμως χωρίς νέους rock και pop αστέρες δεν νοείται, για τούτο και ελλείψει πρωτοκλασάτων ονομάτων επιστρατεύονται δεύτερες (ή και τρίτες) εφεδρείες. Κατόπιν, με όλες τις ελπίδες δεμένες στο εφεδρικό άρμα, οι εταιρείες και τα μητροπολιτικά ΜΜΕ προσπαθούν να μας πείσουν ότι οι Starsailor, π.χ., είναι ένα ανεπανάληπτο γκρουπ, ενώ στην ουσία αποδεικνύονται ένα σύνολο απλώς επαρκές (προσοχή: όχι κακό), από εκείνα όμως που θα παρέμεναν στο ημίφως της περιφέρειας μιας ανθούσας σκηνής. Το ενδιαφέρον του δεύτερου άλμπουμ τους εξαντλείται στα δύο τραγούδια η παραγωγή των οποίων φέρει την υπογραφή του Phil Spector («Silence Is Easy», «White Dove») και στην ευφορική ψευδο-disco του «Four To The Floor».

Ειδήσεις Σήμερα: