Οι Steely Dan, το ντουέτο των Donald Fagen και Walter Becker, είναι ένα από τα σύνολα εκείνα που συνεισέφεραν ουσιαστικά στην εξέλιξη και την εδραίωση των jazz-pop ήχων της δεκαετίας του ’70, με άλμπουμ-ορόσημα, όπως τα «Pretzel Logic» (1974) και «Aja» (1977). Μετά το «Gaucho» του 1980 οι δρόμοι των δυο μουσικών χώρισαν, αλλά όχι οριστικά. Αφού επιχείρησαν μια σειρά από προσωπικές δισκογραφικές απόπειρες και συνεργασίες, με την ιδιότητα του μουσικού ή του παραγωγού, το 2000 απασχόλησαν ξανά τη μουσική επικαιρότητα ως Steely Dan, με την κυκλοφορία του νέου άλμπουμ «Two Against Nature».
Η επανένωση αποδείχθηκε γόνιμη (πέραν της ικανοποιητικής εμπορικής υποδοχής, οι Steely Dan κέρδισαν για την κυκλοφορία τους εκείνη και τέσσερα βραβεία Grammy), με αποτέλεσμα πρόσφατα να ακολουθήσει μια ακόμη συλλογή νέων τραγουδιών, με τον τίτλο «Everything Must Go». Και τα δύο αυτά άλμπουμ δημιουργήθηκαν έχοντας εξαρχής κατά νου τις δυνατότητες και τα πλεονεκτήματα της τεχνολογίας surround, υιοθετώντας, παράλληλα με το στάνταρτ φορμά του CD, και αυτό του DVD-Audio. Μάλιστα -ένα σημάδι των νέων καιρών- το «Everything Must Go» κυκλοφόρησε από τη Warner Music την ίδια ημέρα και ως CD και ως DVD-Audio, όπως είχε γίνει λίγο νωρίτερα και με το «Say You Will» των Fleetwood Mac.
Από τεχνική άποψη η υλοποίηση του δίσκου είναι υποδειγματική. Την ευθύνη της είχε ο Elliot Scheiner, μηχανικός ήχου των Steely Dan εδώ και χρόνια, επίσης γνωστός για την εξαίρετη δουλειά του σε κυκλοφορίες όπως το «Hell Freezes Over» των Eagles και η επανέκδοση του «Gaucho» σε DTS CD. Στην έκδοση DVD-Audio το «Everything Must Go» ενσωματώνει δύο διαφορετικές ηχητικές μπάντες για αναπαραγωγή σε μηχάνημα DVD-Audio (στέρεο 192KHz/24-bit και πολυκάναλο τρακ 96KHz/24-bit) καθώς και δυο επιπλέον τρακ που μπορούν να αναγνωστούν από κάθε οδηγό DVD (Dolby Digital 5.1 και DTS 5.1). Στις πρόσθετες παροχές περιλαμβάνονται συλλογή φωτογραφιών, οι στίχοι των τραγουδιών και ένα βίντεο διάρκειας δεκατριών λεπτών με τίτλο «Steely Dan Confessions», μαγνητοσκοπημένο στο Λας Βέγκας.
Από μουσική άποψη το άλμπουμ δεν διαφοροποιείται ιδιαίτερα από το αισθητικό πλαίσιο των LP της δεκαετίας του ’70, προτείνοντας ζωηρούς jazz-pop ρυθμούς, funky γραμμές του μπάσου, hard-bop πνευστά, σπουδαία σόλο από τα πληκτροφόρα του Fagen και στιχουργικές αναφορές σε καταχρήσεις, κορίτσια και χαμένους στα παιχνίδια του έρωτα και της ζωής.
Οι χάρες του αναδεικνύονται με φειδώ όσο οι ακροάσεις επαναλαμβάνονται. Πιο έντονες είναι πλέον οι αναφορές στα blues. Αντίθετα, οι μελωδίες εμφανίζονται λιγότερο τονισμένες, ενώ μια ευρύτερα διαδεδομένη ραθυμία δεν αργεί να κάνει αισθητή την παρουσία της. Από τα μεγαλύτερα ατού είναι η εξαίρετη δομή των συνθέσεων και οι ενορχηστρώσεις -αναμφίβολα προϊόν πολλών ωρών σκληρής δουλειάς στο στούντιο και αποτέλεσμα της ζηλευτής εμπειρίας των δυο καλλιτεχνών. Η ερμηνεία είναι επίσης αψεγάδιαστη: Ο μεγάλος αριθμός καλεσμένων μουσικών που εμφανίζονταν σε παλαιότερες δουλειές έχει περιοριστεί αρκετά· τα ερμηνευτικά βάρη σηκώνει μια δεμένη και συντονισμένη ομάδα μουσικών, με τους Fagen και Becker σε κεντρικό ρόλο σε όλα τα τραγούδια.

Ειδήσεις Σήμερα: