Bach: Keyboard Concertos Nos. 3, 5, 6, 7 – Κριτική

Με το πέμπτο Βραδεμβούργιο Κοντσέρτο του, το οποίο αποτελεί ουσιαστικά και το πρώτο κοντσέρτο για πληκτροφόρο όργανο στην ιστορία της μουσικής, ο Johann Sebastian Bach χάραξε ένα νέο και πολύ γόνιμο δρόμο καλλιτεχνικής έκφρασης, που οδήγησε αργότερα στα μεγάλα αριστουργήματα για πιάνο και ορχήστρα της κλασσικής και της ρομαντικής περιόδου. Τα οκτώ συνολικά κοντσέρτα του για τσέμπαλο είναι πολύ σημαντικά, όχι μόνο διότι τοποθετούν το όργανο μπροστά από το ορχηστρικό σύνολο, αλλά και γιατί εμφανίζουν τα πρώτα στοιχεία της κλασικής ορχήστρας του 18ου αιώνα που συναντάμε στον Haydn και στον Mozart.
Η νέα κυκλοφορία της Sony με τον Murray Perahia και την Ακαδημία του Αγίου Μαρτίνου των Αγρών είναι από τις πιο αξιόλογες που κυκλοφορούν με πιάνο αντί για τσέμπαλο (για το οποίο, όπως είπαμε, τα έργα αυτά είχαν αρχικά γραφεί). Η ερμηνεία του μεγάλου πιανίστα διαθέτει διακριτικότητα και στιλ, που αποζημιώσουν ακόμη και τους φίλους των εκτελέσεων με όργανα εποχής. Ο ζεστός και εκπληκτικά όμορφος ήχος του Perahia, το εξαιρετικό του φραζάρισμα, καθώς και η πολύ καλή συνοδεία της Ακαδημίας του Αγίου Μαρτίνου των Αγρών -υπό τη διεύθυνση του ίδιου του πιανίστα- δίνουν ένα έξοχο αποτέλεσμα, το οποίο μολονότι διαφοροποιείται κατά πολύ από τις -καθιερωμένες πλέον- ερμηνείες με όργανα εποχής, δε μπορεί παρά να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις κάθε ακροατή, ακόμη και των πλέον φανατικών της παλιάς μουσικής.