Μια έξυπνη ιδέα -Ντόρα Ρίζου η… δράστις-, που όμως εκ προοιμίου ήταν “καταδικασμένη”. Όταν ένα θέμα αφορά στα πολύ προσωπικά τους ζητήματα, οι δημιουργοί μάλλον διστάζουν να εκτεθούν και στη συγκεκριμένη περίπτωση όλοι σχεδόν παρουσιάζουν μια εικόνα του πατέρα (τους) πότε νοσταλγική, πότε ρομαντική, αλλά πάντως εξιδανικευμένη.
Λίγοι οι “θαρραλέοι”. Ο Π.Κατσιμίχας, με τα “Φοβισμένα αγόρια”, ο Σ.Κραουνάκης, με μια πανέμορφη σύνθεση για πιάνο, ο Π.Καρασούλος με τον αινιγματικό στίχο στο “Γράμμα του πατέρα μου”, αλλά και ο Ν.Ξυδάκης με τον Βιζυηνό (“Επί του τάφου του πατρός μου”).
Το άλμπουμ κρύβει εκπλήξεις: Μια συνταρακτική ερμηνεία της Μαριώς (“Αη Γιώργης”), ένα όμορφο τραγούδι του Μ.Φραγκούλη, ένα φλερτ με τη “Λιλιπούπολη” διά χειρός Σαβίνας και Σοφίας Γιαννάτου. Ως σύνολο, ωστόσο, κινείται στο γνώριμο κλίμα μιας “νοικοκυρεμένης” δουλειάς από το χώρο του λεγόμενου “έντεχνου”.

Ειδήσεις Σήμερα: