Αναφέρει σε κάποιο σημείο το δελτίο Τύπου: «Η ανάγκη και η αγωνία του μουσικού που φτιάχνει και τραγουδά ο ίδιος τα τραγούδια του είναι διάχυτη σε ολόκληρο το δίσκο». Αυτή η φράση περιέχει όλα τα προτερήματα, καθώς και τα ελαττώματα του συγκεκριμένου άλμπουμ, που περιέχει δεκατέσσερα τραγούδια, όλα συνθέσεις τού πρωτοεμφανιζόμενου Κώστα Μουστάκα, σε ποίηση Τάσου Μ..
Ως προς την ποίηση, που εδώ παίρνει τη θέση του στίχου, έχουμε υπαρξιακές ανησυχίες ντυμένες το μανδύα της θάλασσας. Δεν πειράζει που το φάντασμα του Καββαδία πλανιέται πάνω από τα ποιήματα (επιλογή χαρακτηριστικών λέξεων, τρόπος γραφής). Πειράζει όμως που ο συνδυασμός μουσικής, στίχου, ερμηνείας θυμίζει σε πολλά track το «Σταυρό του Νότου» (Μικρούτσικος/Παπακωνσταντίνου). Και πολύ περισσότερο πειράζει το γεγονός ότι ο συνθέτης έχει στη διάθεσή του τη Μαίρη Έσπερ (μια υπέροχη φωνή που αρκετοί αποκάλεσαν «καινούργια Γαλάνη») και την περιορίζει σε ρόλο κομπάρσου, κρατώντας για τον εαυτό του το «φιλέτο». Το «Βαριετέ της Τρέλας» δεν είναι κακός δίσκος ως προς τα βασικά του συστατικά. Πάσχει όμως από ιδέες και από την εμμονή του δημιουργού να τραγουδά ο ίδιος τα τραγούδια του.

Ειδήσεις Σήμερα: