Έχουν πολλές όψεις τα τραγούδια του Cash: κάντρι-φολκ μπαλάντες με δικούς του στίχους και μουσική, διασκευές από Paul Simon μέχρι Depeche Mode, από Hank Williams μέχρι Nine Inch Nails και από Lennon/McCartney μέχρι Sting και Eagles, ντουέτα με τον Nick Cave και τη Fiona Apple. Μάλιστα, κάθε φορά που επιχειρείς να αφαιρέσεις από τα τραγούδια αυτά το πανωφόρι τους, κάποιο άλλο, αλλιώτικο πέπλο εμφανίζεται από μέσα. Μόνο όμως όταν τα ξεγυμνώσεις μέχρι τα τρίσβαθα της ψυχής τους συναντάς τον κοινό τους παρονομαστή, έναν ερυθροπυρωμένο πυρήνα περήφανης θλίψης και πονεμένης μοναξιάς που ακτινοβολεί πάθος. Δυστυχώς η μοίρα όλων των αστεριών είναι κάποτε να σβήσουν· και η ώρα του αστεριού που λέγεται Johnny Cash φαίνεται ότι έφτασε. Στο τέταρτο άλμπουμ της σειράς American, που σύστησε το θρύλο αυτό της αμερικανικής μουσικής σε μια νέα γενιά οπαδών, ο 72άχρονος Cash ακούγεται εμφανώς καταβεβλημένος. Η φλόγα της ερμηνείας του τρεμοσβήνει. Η όψη του στις φωτογραφίες εμπνέει ανησυχία ακόμη και σε εκείνους που δεν είναι ενημερωμένοι για τα πολλά προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει τους τελευταίους μήνες. Οι άλλοτε ριζοσπαστικές διασκευές έχουν πλέον παραχωρήσει τη θέση τους σε άνευρες αναπαραγωγές, στις οποίες μόνο το ηχόχρωμα τούτης της μοναδικής φωνής δίνει λόγο ύπαρξης. Μέσα από το πρίσμα των παραπάνω σκέψεων, το τρομακτικό περίσσευμα ψυχικής δύναμης που εξέπεμπε το «American III: Solitary Man» του 2000 ήταν κάτι σαν λάμψη από έκρηξη υπερκαινοφανούς, το φαντασμαγορικό φινάλε μιας σπάνιας, άξιας καλλιτεχνικής διαδρομής. «American V» καλό θα ήταν να μην υπάρξει. Να τον θυμόμαστε όπως τον αγαπήσαμε.

Ειδήσεις Σήμερα: