Surface Noise – Κριτική
Είναι τρελαμένος με τη δεκαετία του ’60 ο Simon Dine, χωρίς όμως να περιφρονεί τις μουσικές τάσεις του σήμερα ή τις ευκολίες που παρέχει η σύγχρονη μουσική τεχνολογία. Ο παραγωγός και dj που αποτελεί την ψυχή των Noonday Underground (και που είχε συμμετάσχει στο παρελθόν στους επίσης αξιόλογους Adventures In Stereo) κοιμάται και ξυπνάει με έμμονες ιδέες για τη soul της Stax και της Motown, για τα σάουντρακ του John Barry, για τα πολύχρωμα ηχητικά ψηφιδωτά της ψυχεδέλειας αλλά και για τις chill-out πτυχές της electronica, τη ζωηρή μετρονομία, τις ταπετσαρίες από sample. Το έντονα ρυθμικό «Surface Noise» είναι το δεύτερο άλμπουμ του βρετανικού γκρουπ μετά το ντεμπούτο «Self-Assembly» (2000). Στους κρυφούς του άσους περιλαμβάνεται η συνεργασία με τον Paul Weller -που κάνει φωνητικά σε δυο τραγούδια, ανταποδίδοντας στον Dine τη φιλοφρόνηση για τη δική του συνεισφορά στο «Illumination» (2002)- καθώς και η συμμετοχή της Daisy Martey, μιας εξαίρετης soul βοκαλίστριας που είναι βέβαιο ότι δεν θα αργήσει να γίνει διάσημη.
- Ύπνος: Πόσο καλό μας κάνουν οι 8 ώρες κάθε βράδυ;
- Καιρός: Νεφώσεις με χιονόνερο, χιόνια και θυελλώδεις ανέμους- Περαιτέρω επιδείνωση από Τετάρτη
- Τέσσερα μέτρα για λιγότερα φάρμακα και στήριξη των γενοσήμων
- – Ήταν νευρικός, ήθελε απελπισμένα να γίνει «κάποιος»: Ο γιος του Μελ Μπρουκς για το αληθινό πρόσωπο πίσω από τη «μάσκα» του κωμικού
- Θυμός ή μίσος: Αυτές είναι οι διαφορές σύμφωνα με την επιστήμη
- Πολιτικός Διάλογος Ελλάδας – Τουρκίας χωρίς εκπλήξεις με το βλέμμα στο Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας
