Η καλύτερη ταινία του Ντάριο Αρτζέντο και εκείνη με την οποία ο Ιταλός μετρ του τρόμου απέδειξε ότι ένα B movie μπορεί να είναι ευτελές ως προς τα βασικά του συστατικά (υπόθεση, δράση, ερμηνείες), αλλά παράλληλα μπορεί να διαθέτει και ατμόσφαιρα και στιλ. Η «Σουσπίρια», με θέμα ένα άντρο μαγισσών που έχει βιτρίνα μια σχολή χορού, διαθέτει όλα τα «καλά» του είδους: Λαιμοί που κόβονται παρουσία του… πελάτη, κατακρεουργημένα κορμιά, άφθονο αίμα, σκουλήκια, σώματα σε αποσύνθεση. Το εντυπωσιακό είναι ότι, μέσα από το αφελές της υπόθεσης και την περιρρέουσα φρίκη, ο Αρτζέντο δημιουργεί. Εκμεταλλευόμενος το μακρόστενο φορμά, κινηματογραφεί επιβλητικά πλάνα. Δίνοντας βάρος στο εικαστικό και τους φωτισμούς, αποκτά την προσωπική του και εντελώς αναγνωρίσιμη γραφή. Πνίγει στο κόκκινο και στο έντονο μπλε τις σκηνές των φόνων, ενώ υποβάλλει στο θεατή αίσθημα φόβου με τη μπαρόκ σκηνογραφία και τους αλλόκοτους ήρωες. Διόλου τυχαία, η έκτη του αυτή ταινία τον έκανε ευρύτερα γνωστό στους φαν του σπλάτερ, μολονότι είχαν προηγηθεί αρκετά αξιόλογες για το είδος δουλειές του, όπως οι «Τέσσερις Μύγες σε Πράσινο Βελούδο» και το «Βαθύ Κόκκινο». Παρά την πολύ καλή ποιότητα εικόνας (μιλάμε για ταινία του 1977) και τα καλοσχεδιασμένα μενού, η ελληνικής κατασκευής έκδοση DVD περιοχής 2 είναι απογοητευτική. Τα έξτρα είναι αμελητέα. Η κόπια μιλά ιταλικά, μολονότι υπάρχει διεθνής βερσιόν στα αγγλικά. Το αυθεντικό κάδρο (2,35:1) είναι κομμένο σε 4:3 (χωρίς την τεχνολογία pan & scan), με ολέθρια για την ατμόσφαιρα του έργου αποτελέσματα: υπάρχουν σκηνές που οι ηθοποιοί φαίνονται μισοί ή λείπουν εντελώς από το πλάνο. Ο μονοφωνικός ήχος ακούγεται καθαρά, χωρίς ωστόσο να αποφεύγει στιγμιαίες παραμορφώσεις στις υψηλές συχνότητες (γυναικείες φωνές, στριγκλιές). Πληροφοριακά αναφέρουμε ότι η ευρωπαϊκή έκδοση διαθέτει μακρόστενο κάδρο και ήχο 5.1, γεγονός που σημαίνει ότι υπάρχει υλικό για την κατασκευή ενός σωστού DVD.

Ειδήσεις Σήμερα: