Ας δούμε λίγο την κατάσταση εποπτικά: τα 50s, τα 60s, τα 70s, τα 80s ήλθαν και πέρασαν. Έπειτα εμφανίστηκαν οι αναβιώσεις τους, οι πρώτες, και -σε κάποιες περιπτώσεις- οι δεύτερες, και παρήλθαν και αυτές. Η αναζήτηση, η κοσμογονία, η αμφισβήτηση, η ανατροπή, η χλεύη επίσης ήλθαν, ρευστοποιήθηκαν και απήλθαν. Τι μένει λοιπόν; Λίγο πριν από την οριστική νευρική κατάρρευση, η ηλεκτρική μουσική της νέας χιλιετίας ανακάλυψε το φιούζιον, το «συγκερασμό» σχετικών και άσχετων μεταξύ τους τεχνοτροπιών και πολιτιστικών εκφάνσεων. Και έπεσε στο μέλι με τα μούτρα! Στον κατακλυσμό σχετικών πρότζεκτ, που καλύπτουν όλο το φάσμα από το αριστούργημα μέχρι την αδεξιότητα -με έφεση στο δεύτερο άκρο-, έρχεται να προστεθεί το «Mali Music» του Damon Albarn, του επικεφαλής των πρωτεργατών της «brit-pop», Blur.
Η αιρετική διάθεση του Albarn δεν ξαφνιάζει, αφού ήδη καταγράφηκε για πρώτη φορά στην καρτούν-pop των Gorillaz. Στο «Mali Music», ωστόσο, πάει πολύ πιο μακριά, συνωθώντας στο ίδιο άλμπουμ τον αριστοτέχνη του εγχόρδου kora, Toumani Diabate, το βοκαλίστα Afel Bocoum και τον κιθαρίστα Lobi Traore (μεταξύ πολλών ακόμη μουσικών από το Μάλι), κίμπορντς και ξυλόφωνα, σάμπλερ και μελόντικες, electronica και reggae, εθνομουσικολογία και επεξεργασία με τεχνολογία αιχμής στα πιο σύγχρονα στούντιο. Αυτό που προκύπτει είναι, προφανώς, ένας δίσκος που δεν κάνει ούτε για Αφρικανούς ούτε και για Εγγλέζους. Κερδίζει τη συμπάθειά μας αφενός λόγω εκτίμησης στην καλλιτεχνική φυσιογνωμία του Albarn και αφετέρου ως πειραματικό βήμα-υπόσχεση για κάτι αληθινά σπουδαίο που ίσως έλθει στο μέλλον. Μέχρι τότε, όσοι Δυτικοί επιθυμούν να στείλουν ρίγη από το Μάλι στη ραχοκοκαλιά τους, μπορούν να ανατρέξουν στο «Talking Timbuktu» (1994) των Ali Farka Toure και Ry Cooder.

Ειδήσεις Σήμερα: