The Last Broadcast – Κριτική

Η Βρετανία αναζητεί διακαώς το νέο συγκρότημα της «brit-pop» που θα τη δοξάσει εντός και εκτός των συνόρων της -όπως ήταν παλιότερα οι Oasis και οι James ή, αρκετά παλιότερα, οι Smiths και οι Stone Roses– και είναι διατεθειμένη να προσφέρει πολλά για αυτό, ξεκινώντας με το να κάνει ό,τι περνά από το χέρι της προκειμένου να το προβάλει και να το προωθήσει.
Το «γκανιάν» των δυο τελευταίων ετών, οι Radiohead, δεν απογοήτευσε αλλά δεν θριάμβευσε κιόλας. Προφανώς λοιπόν κρίθηκε ότι είναι πλέον καιρός να αναζητηθεί νέο. Ο κλήρος πέφτει στους Doves, το τρίο από το Μάντσεστερ, και άπαντες οι εμπλεκόμενοι θα ήταν ασφαλώς όσο δεν παίρνει άλλο χαρούμενοι εάν το «The Last Broadcast», το δεύτερο κατά σειρά άλμπουμ τους μετά το ντεμπούτο «Lost Souls» (2000), αναδεικνυόταν σε «Sgt. Pepper’s» της δεκαετίας μας.
Όλα αυτά βέβαια έχουν ισχύ σε επίπεδο αυστηρά θεωρητικό, μια και η ακρόαση αποκαλύπτει ένα απλώς επαρκές άλμπουμ κιθαριστικής pop/rock, από εκείνα που συμπαθείς, αλλά και σύντομα προσπερνάς. Στη συνολική αξιολόγηση, το μισό αστεράκι επιπλέον των τριών τού «συμβατικώς καλού» το κερδίζει χάρη σε τραγούδια όπως το «M62 Song», το «Caught By The River» και, λιγότερο, το «There Goes The Fear» που -παρότι θυμίζουν έντονα συγκεκριμένα πράγματα από το παρελθόν και κυρίως από τα ψυχεδελικά 60s- διατηρούν τη δύναμη να θέλγουν και να διατηρούν την προσοχή του ακροατή.