Ταξιδεύοντας με το Κανονάκι – Κριτική

Ταξιδεύοντας με το κανονάκι, πέρα από προκαταλήψεις περί «αυθεντικότητας», ακολουθώντας τις ηχητικές αναζητήσεις ενός δεξιοτέχνη του οργάνου, του Μανώλη Καρπάθιου. Έχοντας πίσω του σπουδές στην κλασική κιθάρα και τη βυζαντινή μουσική (στην Ελλάδα) και στο κανονάκι (στην Κωνσταντινούπολη), ο Μανώλης Καρπάθιος επιχειρεί να αναδείξει κάποιες από τις εκφραστικές και δεξιοτεχνικές δυνατότητες του οργάνου. Έτσι, δεν περιορίζεται στο να ερμηνεύσει κάποιες από τις συνθέσεις του κλασικού οθωμανικού ρεπερτορίου ή να επανεκτελέσει παραδοσιακά τραγούδια, αλλά διασκευάζει παραδοσιακά και σύγχρονα κομμάτια, ενορχηστρώνοντάς τα για ορχήστρα που περιλαμβάνει λαϊκά αλλά και δυτικά όργανα. Έτσι, ένα παραδοσιακό συρτό αποκτά άλλη διάσταση μέσα από την ατμοσφαιρική διασκευή του. Το ίδιο και τα «Παραξυπνήματα» από τη Ρόδο, ενώ ενδιαφέρουσα είναι η διασκευή του «Μοιρολογιού» του Z.Livanelli, σε στίχους Λ.Παπαδόπουλου -ένα τραγούδι που είχε παλαιότερα ερμηνεύσει η Μαρία Φαραντούρη. Παράλληλα, στο δίσκο περιλαμβάνονται ένα ταξίμι και ένα οργανικό σεμάι (μορφή σύνθεσης της οθωμανικής κλασικής μουσικής). Τα κομμάτια αυτά δεν αντιμετωπίστηκαν όπως τα προηγούμενα, αλλά αποδόθηκαν με τον παραδοσιακό τρόπο, φανερώνοντας τη γνώση του Καρπάθιου για το συγκεκριμένο ρεπερτόριο.
Με τον -ιδιαίτερο- αυτό δίσκο, ο Μανώλης Καρπάθιος επιχειρεί να φωτίσει τις δύο όψεις που μπορεί να λάβει το κανονάκι: παραδοσιακό όργανο από τη μια και όργανο δεξιοτεχνικό από την άλλη, με τη δυνατότητα να ερμηνεύσει, με την εκφραστικότητα που το διακρίνει, οποιοδήποτε είδος μουσικής. Και το ταξίδι συνεχίζεται…