(Κοινή παρουσίαση με το άλμπουμ «Alice«)

Κάποιοι φίλοι μου, που άκουσαν τα δύο νέα του CD, μου λένε ότι ο Tom Waits δεν μπορεί πια να τραγουδήσει. Τα βάζω και εγώ στο cd-player με περιέργεια. Οι φίλοι μου έχουν δίκιο. Δεν είναι τραγούδι αυτό που ακούω. Είναι κραυγή, λυγμός, μουγκρητό, βρυχηθμός, ουρλιαχτό, θρήνος. Ακόμη και ο ίδιος ο Waits μοιάζει να μην είναι πια ένας άνθρωπος σαν όλους τους άλλους (ήταν ποτέ;). Άλλοτε είναι ένα πληγωμένο αγρίμι, άλλοτε ένα περήφανο θηρίο, άλλοτε ένα αλλόκοτο πλάσμα της νύχτας, παραζαλισμένο από το αλκοόλ και τον καπνό. Με το «Alice» και το «Blood Money» ολοκληρώνεται η θεατρική τριλογία που ξεκίνησε ο Waits με το «The Black Ryder» του 1993, σε συνεργασία με τον αβαν-γκαρντ σκηνοθέτη Robert Wilson, και διακόπτεται μια σχεδόν δεκαετής παρένθεση που έκανε στην προσωπική του δισκογραφία (με μόνη εξαίρεση το «Mule Variations» του 1999), χάριν της ηθοποιίας. Οι συνθέσεις, οι στίχοι και η παραγωγή συνυπογράφονται από τον ίδιο και τη σύζυγό του, Kathleen Brennan. Πρόκειται για δυο άλμπουμ που με συγκίνησαν περισσότερο από οποιοδήποτε άλλη κυκλοφορία της μακροσκελούς δισκογραφίας του. Αφηγούνται σε μια δική τους διάλεκτο, δίχως ωραιοποίηση ή εμπάθεια, τα σκαμπανεβάσματα μιας ανθρώπινης ζωής με εμπειρίες, χίμαιρες και διαψεύσεις, οι οποίες θα αρκούσαν για να γεμίσουν ασφυκτικά τις ζωές πολλών άλλων ανθρώπων. Τα τραγούδια τους, ερμηνευμένα, λες, από τη σκηνή ενός μεταμοντέρνου καμπαρέ του 21ου αιώνα, χαρακτηρίζονται από απλότητα αλλά και μεγαλείο· μοναδικότητα αλλά και προσήνεια· ποίηση αλλά και ωμότητα. Αθροίζονται σε μια πρόταση που δεν συγκρίνεται με οτιδήποτε άλλο στη δισκογραφία του σήμερα και του χθες (για το αύριο κρατάμε αυτιά και μάτια ορθάνοιχτα).

Ειδήσεις Σήμερα: