Πρώτος προσωπικός δίσκος του Βαγγέλη Βέττα, με δεκατρείς μπαλάντες και ένα ορχηστρικό track. Έχοντας συμμετάσχει με δικά του τραγούδια σε άλμπουμ της Γεωργίας Βεληβασάκη («Στου Νότου τις Φωτιές»), του Μαρίνου Καρβέλλα («Αρπαχτικό μου Όνειρο») και φυσικά της αδελφής του, Καλλιόπης Βέττα, («Στη Χώρα των Ασμάτων», «Στο Φως»), ο τραγουδοποιός που από το 1983 ζει στην Κοζάνη μελοποιεί τώρα Κοζανίτες ποιητές, μπολιάζοντας τις συνθέσεις του με στοιχεία από το χώρο τόσο του έντεχνου όσο και του δημοτικού τραγουδιού. Το σύνολο έχει ατμόσφαιρα και ο ίδιος φροντίζει να περιβάλει καθένα από τα ποιήματα με το ανάλογο κλίμα. Το ζήτημα είναι ότι το εγχείρημα μένει δέσμιο του αρχικού υλικού. Όσο αξιοπρόσεκτα και αν είναι ορισμένα από τα ποιήματα, δεν επιτρέπουν ελευθερία κινήσεων στη μουσική που τα ντύνει, με αποτέλεσμα το «Αργά που Φεύγει ο Καιρός» να μην ξεφεύγει από το πλαίσιο μιας όμορφης δουλειάς, για «εσωτερική» όμως κατανάλωση. Εκτός από την Καλλιόπη Βέττα, συμμετέχει και η παιδική χορωδία του Δημοτικού Ωδείου Λάρισας.

Ειδήσεις Σήμερα: