Ο Γιάννης Κότσιρας διαθέτει μία από τις ωραιότερες φωνές της σύγχρονης μουσικής σκηνής και επιπλέον μπορεί να ελίσσεται με άνεση ανάμεσα στα διάφορα είδη και να ερμηνεύει από λαϊκά και ερωτικά τραγούδια έως τα λεγόμενα «έντεχνα» και τα «ποπάκια» με ελληνικό στίχο. Εδώ όμως εξαντλείται το όποιο ενδιαφέρον, ακόμα και ο λόγος ύπαρξης του συγκεκριμένου διπλού CD.
Μην έχοντας προσωπικό ρεπερτόριο, για την ακρίβεια ουσιώδες προσωπικό ρεπερτόριο, ο δημοφιλής καλλιτέχνης γεμίζει το πρόγραμμα (και κατά συνέπεια το δίσκο) με συνθέσεις που σε πρώτη εκτέλεση έχουν πει ο Πουλόπουλος, ο Καζαντζίδης, ο Μπιθικώτσης, οι αδελφοί Κατσιμίχα, ο Γερμανός ή ο… Χάρι Μπελαφόντε, κολλάει από δίπλα μερικά δικά του σουξέ και καλεί το κοινό να ακούσει μερικές από τις ωραιότερες στιγμές της ελληνικής δισκογραφίας. Ούτε κατακτά τα τραγούδια, ούτε τα πάει παραπέρα. Απλώς τα λέει πάρα πολύ καλά.
Κατά συνέπεια, το προσωπικό του αυτό πάρτι μοιάζει να αφορά αποκλειστικά τους πολυπληθείς και φανατικούς θαυμαστές του. Οι υπόλοιποι αφενός έχουν στη διάθεσή τους τις αυθεντικές εκτελέσεις και αφετέρου ίσως ενοχληθούν τόσο από το ετερόκλητο περιεχόμενο όσο και από το γεγονός ότι ξέφρενα κοριτσόπουλα παραληρούν εξίσου με ερωτικές ασημαντότητες τύπου «Στο τσιγάρο που κρατώ» αλλά και με ορόσημα του ελληνικού πολιτισμού όπως το «Αξιον Εστί».