Η ταινία που άνοιξε το δρόμο για τις περιπέτειες καταστροφής που έκαναν το κοινό να συρρέει στις αίθουσες κατά τη δεκαετία του ΄70 -όπως ο «Ο Πύργος της Κολάσεως» και ο «Σεισμός»- έχει θέμα τις προσπάθειες μιας μικρής ομάδας ανθρώπων να σωθούν, σκαρφαλώνοντας τα καταστρώματα ενός πλοίου που έχει αναποδογυρίσει και βυθίζεται σταδιακά. Η ιδέα είναι έξυπνη. Παραμονή πρωτοχρονιάς, την ώρα που όλοι διασκεδάζουν στα σαλόνια, το επιβατηγό Ποσειδών προσκρούει σε τεράστιο παλιρροϊκό κύμα και τουμπάρει. Σύντομα το επάνω μέρος πλημμυρίζει και οι λιγοστοί επιζώντες ανηφορίζουν προς τα ύφαλα, με την ελπίδα να κρατηθούν στη ζωή έως ότου τους εντοπίσουν τα σωστικά συνεργεία. Οι σχέσεις, οι προβληματισμοί και οι εντάσεις που δημιουργούνται ανάμεσα στους ήρωες είναι παιδαριώδεις. Όμως, την παράσταση κλέβουν τόσο η εντυπωσιακή σκηνογραφία (οι χώροι ενός πλοίου στο οποίο όλα έχουν έλθει τα πάνω κάτω) όσο και τα εφέ που θέλουν τους χαρακτήρες να περνούν από λογής δοκιμασίες μέχρι να φτάσουν -εάν φτάσουν- εκεί όπου πιθανόν τους περιμένει η σωτηρία. Η «Περιπέτεια του Ποσειδώνα» βραβεύτηκε με Όσκαρ Τραγουδιού και με μια ειδική διάκριση για τα εφέ, ενώ επτά χρόνια αργότερα γυρίστηκε και μία συνέχεια με τίτλο «Beyond The Poseidon Adventure» (1979).