Ο Jeff Buckley υπήρξε ένας από τους μετρημένους στα δάχτυλα μουσικούς της περασμένης δεκαετίας που εξέπεμπε την αύρα των μεγάλων δημιουργών των 60s. Η εκφραστική του έξαψη, το συναισθηματικό βάθος της ερμηνείας του, η τόλμη του σε θέματα αυτοσχεδιασμού, η ποιητικότητα των στίχων του, η μουσική του φιλοδοξία, η ευφυΐα του, η αγάπη του για τη ζωή, η αφοσίωση στο καλλιτεχνικό του όραμα ήταν όλα τους γνωρίσματα -ή, καλύτερα, αρετές- που χαρακτήρισαν τα ιδεαλιστικά 60s της «αγάπης και της ειρήνης» μάλλον, παρά τα κυνικά 90s της «αγοράς».
Το εντυπωσιακό εύρος της φωνής του -έφτανε τις τέσσερις οκτάβες-, η περιφρόνηση κάθε στιλιστικού περιορισμού -περιδιάβαινε με χαρακτηριστική άνεση τεχνοτροπίες από τη folk έως το hard rock-, οι όμοια πλατιές επιρροές του -από τον Bob Dylan και την Joan Baez μέχρι τους Led Zeppelin και τον Charles Mingus- τον κατέταξαν πολύ γρήγορα ανάμεσα στους σπουδαία και πολλά υποσχόμενα νέα ονόματα.
Όταν, στις 29 Μαΐου του 1997, κυκλοφόρησε η είδηση ότι ο 30άχρονος Buckley ήταν αγνοούμενος και ότι η τελευταία πληροφορία που υπήρχε γι’ αυτόν ήταν πως είχε βουτήξει στα νερά του ποταμού Γουλφ, παραπόταμου του Μισισιπή στο Μέμφις, πολλά χαμόγελα πάγωσαν. Πέντε μέρες αργότερα βρέθηκε πνιγμένος. Το όνομά του προστέθηκε στη λίστα με τις βαριές απώλειες του rock ‘n’ roll, δίπλα στα ονόματα τόσων άλλων που έβαλαν τη δική τους ψηφίδα στην εξέλιξη και στην πρόοδο της ηλεκτρικής μουσικής για να εγκαταλείψουν πρόωρα τα εγκόσμια, αφήνοντας τους ακροατές να αναρωτιούνται για τους μαγικούς προορισμούς τους οποίους θα μπορούσαν να είχαν προσθέσει στο χάρτη των ήχων εάν έμεναν στη ζωή και συνέχιζαν το έργο τους.
Στην περίπτωση του Jeff Buckley η ειρωνεία ήταν διπλή, αν λάβει κανείς υπόψη την ιστορία του πατέρα του Tim, με τον οποίο οι ομοιότητες στην όψη, στη φωνή, στο καλλιτεχνικό ανάστημα, αλλά και στον άδικο χαμό, είναι ανατριχιαστικές. Ένα από τα φωτισμένα πνεύματα των χρόνων γύρω από το 1970, ο Tim Buckley, πέθανε επίσης πρόωρα στις 25 Ιουνίου του 1975, σε ηλικία 28 ετών, έχοντας όμως προλάβει να εξερευνήσει με τρόπο απαράμιλλο και χαρισματικό την προσωπική τραγουδοποιία, τη folk, την jazz, την avant-garde. Για τον Jeff το περιθώριο που άφησε ο χρόνος ήταν ακόμη πιο στενό. Την ημέρα του θανάτου του η δισκογραφία του περιλάμβανε μόλις ένα ζωντανά ηχογραφημένο EP με τέσσερα τραγούδια, το «Live At The Sin-e» του 1993, και ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ, το «Grace» του 1994, το οποίο είχε αποδειχθεί αρκετό για να πείσει τόσο την πολυεθνική δισκογραφική εταιρεία (Columbia) όσο και τους ακροατές για το εντυπωσιακό δυναμικό που έκρυβε ο Jeff. Το άλμπουμ εκείνο θεωρείται σήμερα από αρκετούς μία από τις σημαντικότερες δισκογραφικές κυκλοφορίες της δεκαετίας του ΄90.
Μεταθανάτια, με φροντίδα της μητέρας του Mary Guibert, κυκλοφόρησε το διπλό CD «Sketches For My Sweetheart The Drunk» (1998), στηριγμένο σε ημιτελές υλικό που άφησε ο Jeff, προοριζόμενο για το δεύτερο στούντιο άλμπουμ του. Επίσης, κυκλοφόρησε το λάιβ «Mystery White Boy» (2000), με επιλεγμένες ηχογραφήσεις από διάφορους σταθμούς της ομώνυμης περιοδείας που πραγματοποιήθηκε σε Αμερική, Ευρώπη και Αυστραλία μεταξύ Φεβρουαρίου 1995 και Φεβρουαρίου 1996.
Ένας από τους σταθμούς της περιοδείας εκείνης ήταν η συναυλία στο κλαμπ Cabaret Metro του Σικάγο, στις 13 Μαΐου του 1995. Η μαγνητοσκόπηση της βραδιάς εκείνης, η οποία φιλοξενείται στο σύνολό της στο DVD «Live In Chicago», είναι το μοναδικό διαθέσιμο σήμερα πλήρες οπτικοακουστικό ντοκουμέντο της σκηνικής παρουσίας του Jeff Buckley.
Ο κατάλογος των τραγουδιών περιλαμβάνει όλο το ρεπερτόριο του «Grace» -με την εξαίρεση της σύνθεσης του Benjamin Britten, «Corpus Christi Carol»-, καθώς και μια σειρά από πρόσθετα τραγούδια. Ένα από αυτά («What Will You Say») είναι σύνθεση του Jeff που δεν υπάρχει στη στούντιο δισκογραφία του. Η διασκευή στο «Kick Out The Jams» των MC5, ένα από τα θεμελιακά τραγούδια του punk rock, έρχεται αμέσως μετά το «Eternal Life», τη σύνθεση του Jeff η οποία φλερτάρει περισσότερο από όλες με το hard rock. Το «Vancouver» είναι άλλη μια σύνθεσή του, που μετέπειτα εμφανίστηκε στο «Sketches…», και το «Kanga Roo» είναι διασκευή στο κομμάτι των Big Star από τα 70s.
O Jeff Buckley είναι γνωστό ότι ουδέποτε ερμήνευε ένα τραγούδι δύο φορές με τον ίδιο τρόπο. Οι συναυλίες του άρχιζαν με μοναδικό δεδομένο το πρώτο τραγούδι. Εδώ μπορούμε να γίνουμε αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες του γεγονός πως ό,τι ακολουθούσε (η σειρά των τραγουδιών, το τέμπο, τα σόλο, η διάρκεια κάθε κομματιού) επαφιόταν στην έμπνευση του Jeff και στην αξιοθαύμαστη ικανότητα των μελών της μπάντας του (Michael Tighe στην κιθάρα, Mick Grondahl στο μπάσο, Matt Johnson στα ντραμς) να ερμηνεύουν την παραμικρή ένδειξη και χροιά των αυτοσχεδιασμών του, να ακολουθούν τις κατευθύνσεις που τους έδινε με νεύματα, λοξές ματιές, συνθηματικές κινήσεις της κιθάρας, των χεριών και των δακτύλων.
Περισσότερο από τα έντονα ηλεκτρικά κομμάτια, τις εντυπώσεις κερδίζουν οι εσωστρεφείς συνθέσεις, όπως το «Lover You Should΄ve Come Over», το «Lilac Wine» και, κυρίως, η διασκευή στο «Hallelujah» του Leonard Cohen, το οποίο ο Jeff κρατά για επίλογο της μοναδικής βραδιάς τραγουδώντας με μόνη συνοδεία την κιθάρα του, όπως αρμόζει σε έναν άξιο συνεχιστή της σπουδαίας παράδοσης των τραγουδιστών-τραγουδοποιών.
Από τεχνική άποψη η μαγνητοσκόπηση καταγράφει τη συναυλία με πιστότητα, εξασφαλίζοντας διαυγή εικόνα και ικανοποιητική ηχητική λεπτομέρεια, ενώ η αποκωδικοποίηση του ηχητικού μέρους σε σύστημα surround 5.1 επιτυγχάνει πειστική αναπαράσταση του ηχητικού περιβάλλοντος ενός κλαμπ.
Στις πρόσθετες παροχές του DVD περιλαμβάνονται δύο σπάνιες ακουστικές ερμηνείες των «So Real» και «Last Goodbye» μαγνητοσκοπημένες σε στούντιο, δισκογραφία, καθώς και το διάρκειας 16 λεπτών ηλεκτρονικό πακέτο προώθησης του άλμπουμ «Grace» στα ΜΜΕ με ντοκιμαντέρ και εκ βαθέων συνέντευξη του Jeff.

Ειδήσεις Σήμερα: