Αλλο ένα έργο με μεγάλο αριθμό συντελεστών από τον Γιάννη Μαρκόπουλο. Αυτήν τη φορά πραγματεύεται το μυθικό Αχιλλέα, μέσα από την ποίηση του Καρδιτσιώτη ποιητή Γιώργου Παπακώστα. Το έργο γράφτηκε ύστερα από ανάθεση της Ομοσπονδίας Συλλόγων του Υπουργείου Οικονομικών, του οποίου είναι υπάλληλος και ο ποιητής.
Ως προς τους στίχους που έχουν μελοποιηθεί (επιλογή από τη συλλογή «Ελίτροχος πορεία») δεν μπορούμε να εκφέρουμε τεκμηριωμένη άποψη. Δεν έχουμε διαβάσει ούτε τη συγκεκριμένη συλλογή ούτε άλλα έργα του ποιητή. Αυτό που μπορούμε να πούμε -από τη σκοπιά του ακροατή- είναι ότι δεν μας έπεισαν ιδιαίτερα.
Και ερχόμαστε στη μελοποίηση. Με λύπη διαπιστώσαμε ότι κάτω από τον βαρύγδουπο τίτλο «κοσμική καντάτα» κρύβεται μια φτωχή σε έμπνευση μουσική. Οι μελωδίες είναι «ξύλινες» και δυσκίνητες, ενώ η αρμονική γλώσσα εγκλωβισμένη σε απλοϊκές διαδοχές συγχορδιών που -τολμούμε να πούμε- ότι παραπέμπουν σε αρχάριους μαθητές αρμονίας! Δεν αρκεί απλώς η χρήση μονωδού, χορωδίας, οργανικού συνόλου και αφηγητή για να δημιουργηθεί (με το χέρι στην καρδιά πάντα…) μια καντάτα. Αν κάποιος υποψιασμένος ακροατής απομονώσει τον ηχητικό όγκο και φανταστεί τη μουσική συνοδευμένη από ένα μόνο πιάνο, θα διαπιστώσει την απλοϊκότητά της. Από εκεί και πέρα, όσο καλοί και αν είναι οι συντελεστές (γιατί είναι αξιόλογοι), δεν αρκούν για να σώσουν τα προσχήματα. Είναι πραγματικά κρίμα να έχει ένας συνθέτης στη διάθεσή του ένα οργανικό σύνολο όπως η Καμεράτα, την πολυφωνική χορωδία «Con Anima», σολίστες και έναν αφηγητή του διαμετρήματος του Νικήτα Τσακίρογλου και τελικά να παραθέτει μια σειρά από απλοϊκές μελωδίες.
Στο «Τραγούδι του Αχιλλέα», «αχίλλειος πτέρνα» δεν είναι μόνο η έλλειψη έμπνευσης αλλά, από ό,τι φαίνεται, και η έλλειψη συστηματικής μουσικής γνώσης. Πράγμα που γίνεται ακόμη πιο φανερό -και ενοχλητικό- στο «έντεχνο» περιβάλλον όπου τοποθετείται το έργο. Είναι τελικά ο βασιλιάς γυμνός; Αυτό μένει στον κάθε ακροατή να το ανακαλύψει…

Ειδήσεις Σήμερα: