Δεύτερος προσωπικός δίσκος για τον Στέλιο Διονυσίου, ο οποίος με τη στέρεα, γνήσια λαϊκή φωνή του ερμηνεύει δεκατέσσερα καινούρια τραγούδια διαφόρων συνθετών και στιχουργών. Χωρίς το «έντεχνο» κέλυφος, με το οποίο ο Μάριος Τόκας είχε περιβάλει το προηγούμενο άλμπουμ, το εν λόγω περιλαμβάνει λαϊκές κυρίως συνθέσεις, με έμφαση στο ζεϊμπέκικο. Ωστόσο, όλα τα τραγούδια δεν είναι καλά. Ορισμένοι από τους δημιουργούς, όπως ο Σπύρος Γεωργίου ή ο Αλέκος Χρυσοβέργης, εκμεταλλεύονται στο έπακρο τις δυνατότητες του ερμηνευτή, δίνοντάς του όμορφα τραγούδια («Αστέρι μου», «Υπάρχουν και γυναίκες αετοί», «Θεσσαλονίκη-Κατερίνα»). Αλλοι, όπως ο Μιχάλης Ρακιτζής, αναμασούν τα «χιτάκια» που μοιράζουν δώθε κείθε. Αποτέλεσμα; Ένα άνισο σύνολο με ορισμένα track που θα αγαπηθούν από το κοινό και θα τραγουδηθούν, και άλλα που προορίζονται μόνο για την πίστα, παρέα με πανεράκια και λουλουδάκια.

Ειδήσεις Σήμερα: