Αλλαγή πλεύσης για την Ευδοκία (πολύ ωραία φωνή), η οποία στον τρίτο κατά σειρά δίσκο της ξεκινά από μια ενδιαφέρουσα ιδέα: να φωτίσει ακόμα περισσότερο το νήμα που συνδέει το λαϊκό και το παραδοσιακό τραγούδι με τη βυζαντινή μουσική. Για το σκοπό αυτό επιστρατεύει την τεχνική του ψάλτη, για να ερμηνεύσει δυο τρεις μπαλάντες εν είδει ύμνων και ορισμένα τραγούδια που, με διαφορετική ενορχήστρωση, θα ταίριαζαν άνετα στον Μάκη Χριστοδουλόπουλο ή στην Ελένη Βιτάλη (“Ριζικό”, “Πες μου”, “Ραγισμένα μάτια”). Τα προβλήματα αρχίζουν από τη στιγμή που μεταμορφώνει την πρόταση σε καταναλωτικό προϊόν, χρησιμοποιώντας ηλεκτρονικές βάσεις, για να προσδώσει στο σύνολο έθνικ και ambient αποχρώσεις και αγνοώντας ένα βασικό κανόνα, ότι δηλαδή η αλήθεια και η ομορφιά κρύβονται στην καθαρότητα.
Ο δίσκος κυκλοφορεί και σε ξυλόγλυπτο κουτί ως συλλεκτική έκδοση με αριθμημένα αντίτυπα. Θα πρέπει ωστόσο να επισημάνουμε ότι τα track είναι μόνο οκτώ, ενώ το δεύτερο CD περιέχει έξι διαφορετικές εκδοχές (remix) του “Ossana”. Για να το εμπεδώσουμε, μήπως;

Ειδήσεις Σήμερα: