Για τον Jarvis Cocker και τους Pulp η brit-pop των 90s ήταν ένα άσχημο όνειρο, ένας αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης από την ιδιαίτερη, αντίθετη στην αισθητική τυποποίηση δική τους πρόταση. Η εμπορική επιτυχία ήταν μια γκόμενα που άργησε στο ραντεβού 15 χρόνια -και, μετά το «Different Class» του 1995, δεν πήρε ούτε ένα τηλέφωνο. Σαν χαριστική βολή, η απόπειρα καλλιτεχνικής αναγέννησης του «This Is Hardcore» (1997) σκόνταψε πάνω στην κακή συγκυρία της αποχώρησης δύο βασικών μελών. Οπότε; Η απόφαση για το επόμενο βήμα ήταν δύσκολη, μη προβλέψιμη και η αναμονή κράτησε χρόνια. Ο Cocker τελικά αποφάσισε να λύσει το γόρδιο δεσμό επιστρέφοντας -στιχουργικά- στη φυσιολατρία της εφηβείας του και ανακαλύπτοντας εκ νέου τη χαρά της έκφρασης μέσα από το όχημα της μουσικής. Στο έβδομο άλμπουμ των Pulp την ευθύνη της παραγωγής αναλαμβάνει ο θρύλος της pop των 60s [και δημιουργός ενός εκ των πλέον «cult» άλμπουμ από καταβολής δισκογραφίας, του «Climate Of Hunter» (1984)] Scott Walker. Το μαγικό άγγιγμα του Walker συνεισφέρει στη διαμόρφωση ενός ήχου πολυεπίπεδου, πυκνού και έντονα επεξεργασμένου, με επική αρχοντιά και συμφωνική φινέτσα, που «ταιριάζει γάντι» στους Pulp. Από εκεί και πέρα είναι, νομίζουμε, ευνόητο ότι η φιλοδοξία, η επιμονή και η κόποις κτηθείσα γνώση αποτελούν συνθήκες ικανές αλλά όχι αναγκαίες για τη δημιουργία ριζοσπαστικών μουσικών καταδηλώσεων. Το «We Love Life» -μολονότι ενδιαφέρον, ασυνήθιστο και, συχνά, ευχάριστο- δεν συγκαταλέγεται στις τελευταίες.

Ειδήσεις Σήμερα: