Τέταρτος προσωπικός δίσκος για τον Θόδωρο Αναστασίου που κυκλοφορεί τρία χρόνια μετά τη «Μικρή Ζωή» (1998) και περιέχει δεκατρείς μπαλάντες και μία ορχηστρική σύνθεση. Βασισμένος περισσότερο στο στίχο παρά στις μελωδίες, ο Αναστασίου χαρακτηρίζει τη δουλειά του «βιοτεχνία τραγουδιών», μιλά για το χθες και για το σήμερα πότε με σκωπτική και πότε με νοσταλγική διάθεση, επιλέγει τη λιτή ενορχήστρωση και τραγουδά για τα εφηβικά όνειρα και τις επίσης εφηβικές… ονειρώξεις, για τα χαμένα και τα κερδισμένα της ζωής, τις γυναίκες, τα απωθημένα. Εάν πρέπει οπωσδήποτε να βρούμε αντιστοιχίες, θα ανακαλούσαμε στη μνήμη το Γάλλο τραγουδοποιό Ζορζ Μπρασένς. Εάν πρέπει να είμαστε ειλικρινείς με το εν λόγω άλμπουμ, οφείλουμε να αναφέρουμε ότι διαθέτει εξαιρετικά εμπνευσμένες στιγμές («Το βυζί») και άλλες που χαλούν τη συνολική εικόνα («Η ζούγκλα της TV»). Ωστόσο, έχει πολύ περισσότερη αλήθεια, ψυχή και τσαγανό από δεκάδες άλλες δουλειές που κρύβονται πίσω από την ετικέτα του «έντεχνου», όντας στην ουσία ένα τίποτα.

Ειδήσεις Σήμερα: