Μπραζιλέρο – Κριτική

Η φρεσκάδα και το ευχάριστο άκουσμα είναι το κύρια χαρακτηριστικά του καινούριου άλμπουμ του Νίκου Πορτοκάλογλου, το οποίο φέρεται μεν ως soundtrack της ομότιτλης ταινίας του Σωτήρη Γκορίτσα, αλλά λειτουργεί κάλλιστα και ως αυτόνομος δίσκος, με πέντε τραγούδια να παρεμβάλλονται στα ορχηστρικά μέρη, δηλαδή στα βασικά θέματα με τις παραλλαγές τους. Όντας σε εμπνευσμένη στιγμή, ο πρώην “Φατμέ” παντρεύει το σύγχρονο με το παραδοσιακό και, έχοντας κατά νου ότι το ένα δεν υποκαθιστά το άλλο, δημιουργεί ένα μουσικό παιχνίδι που εξυπηρετεί τις ανάγκες ενός φιλμ και ταυτόχρονα παίρνει σαφείς αποστάσεις από τα διάφορα “έθνικ” προς εξαγωγή. Δεν στοχεύει ούτε στην καινοτομία ούτε σε ρηξικέλευθες για το μουσικό γίγνεσθαι προτάσεις. Αφήνει τις νότες να κυλούν, τον τζουρά, την κρητική λύρα και το νέι να μπερδεύονται με τα ηλεκτρικά όργανα και τις ηλεκτρονικές βάσεις, και καλεί τον ακροατή να μοιραστεί μαζί του την περιπέτεια του Ευρωπαίου που το αίμα του δεν τον αφήνει να γίνει ποτέ… Ευρωπαίος. Η Ελευθερία Αρβανιτάκη ερμηνεύει ένα τραγούδι και το δίστιχο “Τι λείπει, τι φταίει/Και η καρδιά μου κλαίει”, ο Σταύρος Λογαρίδης τραγουδά ντουέτο με τον Ν.Πορτοκάλογλου το “Τρέχω, τρέχω, τρέχω”, ενώ η πρωτοεμφανιζόμενη Ανδριάννα Μπάμπαλη συμμετέχει με το “Δεν ειν’ αργά”.