Ακούς το “Pleased To Meet You”, ενδέκατο άλμπουμ του γκρουπ από το Μάντσεστερ σε 19 χρόνια δράσης, και σε πολλά σημεία αυθόρμητα μονολογείς: “Κουράστηκαν οι James”.
Ξέρεις βέβαια ότι δεν πρόκειται για τύπους που θα το βάλουν εύκολα κάτω· είναι άλλωστε γνωστό πως ό,τι χάνει ένας καλλιτέχνης σε αυθορμητισμό και πηγαία έκφραση ταλέντου, το αναπληρώνει με εμπειρία, αυτοπεποίθηση και ψύχραιμους υπολογισμούς.
Έτσι, ο Tim Booth και η παρέα του επιστρατεύουν μια σειρά από μεθοδολογίες ήδη γνωστές από το παρελθόν (αστραφτερή παραγωγή από τον Brian Eno, περιστασιακά λοξοκοιτάγματα προς τη folk, αργόσυρτες συνθέσεις [αναφορά στο “Booth & The Bad Angel” του 1996] αλλά και επικές στιγμές με βραδυφλεγείς αναπτύξεις [στην παράδοση του “Seven” του 1991]), ενώ παράλληλα προσπαθούν να εφεύρουν τρόπους καινούριους, ικανούς να ανανεώσουν, αν όχι τη μουσική τους καθεαυτή, τουλάχιστον την εικόνα τους (το πρόσωπο στο εξώφυλλο του CD έχει συντεθεί μέσα από την ψηφιακή επεξεργασία των πορτρέτων όλων των μελών του γκρουπ, συμβολίζοντας την ενότητα και την αναγέννηση).
Τέτοιες σκέψεις κάνεις ακούγοντας το “Pleased To Meet You” και τείνεις να ξεμπερδέψεις με τους James του 2001 κατατάσσοντάς τους στην κατηγορία “καλοί πλην μετρίως ενδιαφέροντες”. Τότε ακριβώς τραβά την προσοχή σου το “Senorita” -που τυχαίνει να παίζει εκείνη τη στιγμή-, μια λεπτεπίλεπτη, αριστουργηματική σπουδή βρετανικής pop ανεμελιάς, νεανικής φρεσκάδας, άνευ όρων ερωτικής παράδοσης· γέρνεις πίσω στην καρέκλα και αρχίζεις να τα σκέφτεσαι όλα από την αρχή.

Ειδήσεις Σήμερα: