Έσσεται Ήμαρ – Κριτική

Το στοιχείο του «δήθεν» κυριαρχεί στο δεύτερο ολοκληρωμένο άλμπουμ των Terror X Crew. Ο αρχαιοπρεπής τίτλος δημιουργεί την πρώτη υποψία, ο περιμετρικός μαίανδρος στο δισκάκι εντείνει την απορία, το φωτογραφικό ενσταντανέ του τρίο στο ένθετο με ύφος η-μαγκιά-μου-τρέχει-από-τα-μπατζάκια ενοχλεί, το αρχαιολάγνο «Προοίμιον» έχει καταφέρει -ήδη με το ξεκίνημα του άλμπουμ- να κάνει το κλίμα γραφικό. Η συνέχεια απλώς επιβεβαιώνει τη χειρότερη υποψία, με τους Terror X Crew να ανασύρουν αρχαιοελληνικές μνήμες από τα σχολικά τους βιβλία, να τις «αξιοποιούν» σε προεφηβικού προβληματισμού στιχοπλοκίες, και ακολούθως να τις απαγγέλλουν με ύφος επηρμένου Δημοσθένη ατάκτως ανακατεμένες με hip-hop μπιτ, ηλεκτρονική μετρονομία και, ενίοτε (σε μια ακόμη επιβεβαίωση του «δήθεν»), παραδοσιακά μουσικά όργανα σε ενορχήστρωση και ερμηνεία του Πέτρου Ταμπούρη, ο οποίος, με την εν λόγω συμμετοχή του, διαπράττει καλλιτεχνικό ολίσθημα για το οποίο θα μετανιώνει την υπόλοιπη ζωή του. Μάλλον αλλού αναζητείται κι αλλού εντοπίζεται ο «σκοταδισμός 2001» των στίχων του «Το Ξόδι».