Δεκατρείς συνθέσεις του Νίκου Πλάτανου, σε στίχους του Σταμάτη Πάρχα, που γράφτηκαν μεταξύ 1982 και 1984, έχουν έντονο το θεατρικό στοιχείο και ερμηνεύονται ως επί το πλείστον από τον ίδιο το συνθέτη. Ο στίχος είναι το πολυτιμότερο κομμάτι αυτού του άλμπουμ. Στα όρια της ποίησης, μεστός και κάποιες στιγμές σουρεαλιστικός, πλάθει εικόνες με βασικά υλικά την ανθρώπινη υπόσταση και τα ανθρώπινα συναισθήματα. Η μουσική σε γενικές γραμμές τον αναδεικνύει, αλλά και κάπου τον αδικεί. Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες νότες και λόγια δένουν αρμονικά, και άλλες που η συνθετική και ενορχηστρωτική διάθεση είναι σε άλλο μήκος κύματος. Ο πιο αδύναμος κρίκος στην αλυσίδα είναι οι ερμηνείες. Ο Ν.Πλάτανος αποφασίζει να πει ο ίδιος τα τραγούδια του, καταφεύγοντας στην πομπώδη, θεατρίζουσα ερμηνεία και ισοπεδώνοντας την εσωτερικότητα του λόγου, ενώ -για να τηρηθούν οι ισορροπίες, προφανώς- την ίδια ερμηνευτική γραμμή ακολουθεί και η Έ.Θεοδώρου. Κρίμα. Ένας επαγγελματίας τραγουδιστής, μια αισθαντική, στέρεα φωνή, πιθανόν να εκτόξευε το εγχείρημα στην κορυφή. Τώρα μιλάμε για ένα συμπαθητικό αποτέλεσμα, σίγουρα ξεχωριστό, αλλά παράλληλα και κουραστικό έπειτα από τα πέντε, έξι πρώτα track.

Ειδήσεις Σήμερα: