Συγγραφείς σεναρίων, συγγραφείς θεατρικών έργων, σκηνοθέτες στη σκηνή και στην οθόνη και τώρα τελευταία (η αρχή έγινε με τη Δήμητρα Γαλάνη στη Μέδουσα, εάν δεν απατώμαι), υπεύθυνοι για μουσικά προγράμματα. Ίσως το δίδυμο Ρέππας-Παπαθανασίου να ευθύνεται για αυτό το συνονθύλευμα τραγουδιών, τα οποία αποδίδονται φωναχτά, με προσποιητό κέφι, χωρίς ίχνος εσωτερικότητας εκεί που χρειάζεται. Ωστόσο, τη μεγαλύτερη ευθύνη φέρουν οι δύο καλλιτέχνιδες που υποκύπτουν στη μόδα των περιζήτητων ονομάτων, με αποτέλεσμα η μεν Αφροδίτη Μάνου να ορμά σαν ταύρος σε υαλοπωλείο, τραγουδώντας ένα ρεπερτόριο που την ξεπερνά, η δε Ελένη Ροδά να στέκει αμήχανη μπροστά σε απαιτητικά τραγούδια, τα οποία καλείται να ερμηνεύσει. Ως ζωντανό πρόγραμμα και με δεδομένες τις μειωμένες αντιστάσεις του σύγχρονου κοινού, η “Ατακτη Ζωή” μπορεί να στεκόταν. Ως δίσκος είναι απλώς απαράδεκτος.

Ειδήσεις Σήμερα: