Είναι η δεύτερη προσωπική κατάθεση του πιανίστα και συνθέτη μετά το άλμπουμ “Η Αλλη Πλευρά” (2000) και μόνο τυχαίο δεν είναι το ότι στα μέσα και στα έξω της παραμονεύουν χορταριασμένες σεκάνς μιας περασμένης(;) ασπρόμαυρης ευτυχίας.
Εδώ, ο Χρήστος Αλεξόπουλος (φωνή, πιάνο, πλήκτρα, organ, προγραμματισμός, midi κρουστά, loops, σύνθεση, ενορχήστρωση, στίχοι) παρέταξε στη σειρά τα βαλσαμωμένα στιγμιότυπα ενός χαμένου για πάντα -ανδρικού- ημερολογίου και τα έβαλε να διαλέξουν από ένα τεράστιο μπαούλο εμμονών τι ακριβώς ήχους επιθυμούν να “φορέσουν” για τις ανάγκες της περίστασης.
Κίνηση εξόχως αποτελεσματική, αφού, από “ενδυματολογική” τουλάχιστον άποψη, παρελαύνουν άκρως πειστικές αναφορές που σχηματίζουν ένα ακρόαμα πλούσιο σε χαρακτήρες: (φαινομενικά) ελληνοπρεπείς τσάρκες σε ένα σχεδόν λιμνάζον παρελθόν, κλασικότροπη ανάπτυξη των πλήκτρων, παιχνιδιάρικες παρασπονδίες με κατεύθυνση το βάθος ενός ομιχλώδους ορίζοντα από όπου αναδύονται αιρετικές οπτασίες τύπου Soft Machine, Brian Eno αλλά και μιας σχεδόν πρωτόλειας electronica, σύγχρονες ηλεκτρικές σκιαγραφήσεις, καθώς και ινστρουμένταλ καντάδες που θα λίγωναν μέχρι και τον Pascal Comelade. Αν και επί του προκειμένου ο Αλεξόπουλος αρέσκεται σε τολμηρά σκέρτσα με τα λόγια· τολμηρά τόσο, που εύκολα τον εκθέτουν στο κοινό του, παρά τους συχνούς, μη δυσανάγνωστους και εξαιρετικά επιτυχημένους συμβολισμούς που τα διέπουν…
Το “Παραλλαγές στο Μόνο Θέμα” θα αποτελέσει ένα πολύτιμο, λυρικό κομψοτέχνημα για αυτούς που θα κατανοήσουν ότι η αυστηρά προσωπική άποψη περί σύγχρονης pop καλλιγραφίας που βασιλεύει εδώ είναι τόσο προσωπική, ώστε τους αφορά άμεσα.

Ειδήσεις Σήμερα: