No More Shall We Part – Κριτική

Υπάρχει περίπτωση ο βασιλιάς να έχει μείνει γυμνός;
Αν αφήσεις τον εαυτό σου να παρασυρθεί από το υποβλητικό τραγούδι του Cave-στο-ρόλο-σειρήνας, να βολευτεί στην οικειότητα ενός ηχητικού -και ευρύτερα, αισθητικού- περιβάλλοντος εμπεδωμένου επί 20ετία (τόσα ακριβώς χρόνια έχουν περάσει από το ξεκίνημα του Cave με τους Birthday Party), να δει τα δώδεκα νέα τραγούδια τού «No More Shall We Part» ως νοσταλγικές επανόδους καλών φίλων από τα παλιά (Mick Harvey και Blixa Bargeld στις κιθάρες, Thomas Wylder στα ντραμς, Martyn P. Casey στο μπάσο, Conway Savage στο όργανο, Warren Ellis στο βιολί και την ενορχήστρωση 12αμελούς συνόλου εγχόρδων, Kate & Anna McGarrigle σε δεύτερα φωνητικά, Jim Sclavunos σε ντραμς και κρουστά), να ερμηνεύσει την έλλειψη εκφραστικών ξεσπασμάτων και ηχητικών παρεκτροπών ως ερμηνευτική ολοκλήρωση και καλλιτεχνική ωρίμανση (πιθανότατα, κατακτημένη και επιλεγμένη κατάληξη μιας μακράς, σκληρής πορείας), αν αφήσεις τον εαυτό σου να παρασυρθεί από όλα αυτά τότε, ναι, ασφαλώς θα συμφωνήσεις πως τα νέα ρούχα του βασιλιά είναι υπέροχα, από τα καλύτερα που έχει φορέσει ποτέ.
Αν, πάλι, τολμήσεις να αμφισβητήσεις το υποτιθέμενο αυτονόητο και να πιστέψεις τα αυτιά σου και μόνο, γρήγορα αντιλαμβάνεσαι ότι η ψυχή του 44άχρονου Cave, ο οποίος μας υποδέχεται στο «No More Shall We Part», δεν είναι πια φλογισμένη· είναι ζεστή, όχι παγωμένη, αλλά δεν είναι φλογισμένη (εξαιρέσεις όπως τα «Fifteen Feet Of Pure White Snow» και «The Sorrowful Wife» απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα).
Όλα τα υπόλοιπα μπορούν να είναι μόνο τεχνική· ψέματα; Όμως, τεχνική χωρίς ζέση, ζήλο, πάθος αφήνει στο πηλίκο μόνο ύφος, και τα τέσσερα χρόνια που μεσολάβησαν από το προηγούμενο άλμπουμ του Cave, «The Boatman΄s Call«, είναι πολλά για να δεχτούμε από τον πρόσφατο δίσκο του ως αρκετή μια απλή επιβεβαίωση ύφους, ιδιαίτερα αν σκεφτούμε πως πρόκειται για την ενδέκατη ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά του, για την ενδέκατη επανάληψη του έργου…
Ίσως λοιπόν ο βασιλιάς να είναι γυμνός. Δεν παύει όμως να είναι ο δικός μας βασιλιάς· ένας από τους όχι και πολλούς που επιβίωσαν και μένουν παρόντες, επιτρέποντάς μας την πολυτέλεια να αναρωτιόμαστε αν πρέπει να αφεθούμε ή να αμφισβητήσουμε. Τούτο από μόνο του δεν είναι λίγο.