«Ούτε η γιαγιά μου ούτε ο παππούς μου ούτε άλλος κανείς συγγενής μου, από όσο τουλάχιστον γνωρίζω, κατάγεται από τη Σμύρνη» δηλώνει ο Σταμάτης Σπανουδάκης στο ένθετο που συνοδεύει το εν λόγω CD. Αστοχη η δήλωση. Ορισμένα ιστορικά γεγονότα, όπως μια γενοκτονία, αγγίζουν τις ευαίσθητες χορδές των ανθρώπων, ασχέτως εάν αυτοί κατάγονται από τα μέρη όπου συνέβησαν. Εκείνο που δεν ομολογεί ο συνθέτης είναι ότι τα τελευταία χρόνια προσπαθεί να πουλήσει τις κατά τα άλλα καλαίσθητες μουσικές του, περιβάλλοντάς τες με βαρύγδουπους τίτλους (Μέγας Αλέξανδρος, Μαρμαρωμένος Βασιλιάς). Πιο πρόσφατη επιλογή του η Σμύρνη, η οποία, αν κρίνουμε από το αποτέλεσμα, του ξυπνά μελό μουσικές και στίχους του τύπου «Ήθελα να σε δω, να σου πω το μυστικό /κι αν σε δω να σου πω, δεν κατάλαβες τι… /σ΄ αγαπώ, σ΄ αγαπώ και ίσαμε να σε δω /να σ΄ το πω το μυστικό…», σαν να επρόκειτο για γκόμενα που του έκλεισε το μάτι στον πεζόδρομο της Ερμού. Θα έπρεπε να είναι πιο προσεκτικός ο κύριος Σπανουδάκης όταν αγγίζει θέματα που αφορούν σε Έλληνες που έζησαν μια πρόσφατη καταστροφή. Και επιπλέον, όταν σημειώνει «Δεν είμαι εναντίον της ελληνοτουρκικής φιλίας, αλλά αγάπα το φίλο σου με τα ελαττώματά του… Και από ελαττώματα ο Τούρκος άλλο τίποτα…» (από το ένθετο), θα πρέπει να γνωρίζει ότι τις άγριες εκείνες μέρες οι Τούρκοι έσφαζαν μεν, αλλά οι στρατιώτες των συμμαχικών δυνάμεων ήταν εκείνοι που έκοβαν τα χέρια όσων προσφύγων προσπαθούσαν να ανεβούν στα πλοία της σωτηρίας, τα αγκυροβολημένα στο λιμάνι της Σμύρνης.

Ειδήσεις Σήμερα: