Μοντέρνους ρυθμούς και μελωδίες υφαίνει με τη ζεστή φωνή του ο Μιχάλης Χατζηγιάννης σε μια προσπάθεια να βρει την ερμηνευτική του ταυτότητα. Ωστόσο, η αίσθηση που δημιουργεί, πότε βαδίζοντας σε δρόμους του Χατζιδάκι (“Θάλασσα Πλατιά”), πότε παρεκκλίνοντας προς πιο νοσταλγικά ποπ μονοπάτια -βλέπε Πασχάλης- (“Το δάκρυ”) και πότε ακολουθώντας τα χνάρια του Ρουβά (“Είμαι σκια που γυρνά”), είναι ότι βρίσκει τα δένδρα αλλά χάνει το δάσος. Μολονότι η ενορχήστρωση τηρεί ηλεκτρική γραμμή πλεύσης, και το μουσικό και το ερμηνευτικό αποτέλεσμα είναι ανομοιογενές.
Η δισκογραφική αυτή προσπάθεια απλώς μας συστήνει το Μιχάλη Χατζηγιάννη παίζοντας με το ανάλαφρο χιτάκι “Μόνο στα Όνειρα”.
Αναμφισβήτητα ο ερμηνευτής διαθέτει τα φωνητικά και τα σκηνικά προσόντα που απαιτούνται για μια επιτυχημένη μουσική πορεία. Δεν μένει παρά να προσανατολιστεί στο είδος που θέλει να εκπροσωπήσει, να εκτιμήσει τα χαρίσματά του και να το υποστηρίξει με αυτά.

Ειδήσεις Σήμερα: