Valedictory Songs – Κριτική

Σε ένα rock κόσμο ιδεατό, οι Bevis Frond θα ήταν μόνιμοι θαμώνες του πίνακα επιτυχιών. Αντίθετα, στον κόσμο που ζούμε, ο βετεράνος πλέον της νεοψυχεδέλειας κιθαρίστας, τραγουδιστής και τραγουδοποιός Nick Saloman και η παρέα του (ο Adrian Shaw, πρώην μέλος των Hawkwind, στο μπάσο και ο Andy Ward, πρώην μέλος των Camel, στα ντραμς) θα πρέπει να συμβιβαστούν με μερικές χιλιάδες αφοσιωμένων οπαδών τόσο εντός όσο και εκτός των συνόρων της πατρίδας τους, της Βρετανίας.
Ανάλογα δε με το πώς θα το δεις, η απόσταση που έχει διανυθεί στη 15ετία που μεσολάβησε ανάμεσα στο «Valedictory Songs» και το «Miasma», το αυτοχρηματοδοτημένο ντεμπούτο του Saloman, υπό το μυστηριώδες όνομα Bevis Frond στην επί τούτου ιδρυθείσα δισκογραφική ετικέτα Woronzow, είτε είναι τεράστια είτε ελάχιστη.
Τεράστια διότι κατά μήκος της τέθηκαν ως ορόσημα 17 άλμπουμ των Bevis Frond -της καλλιτεχνικής αξίας των «Inner Marshland» (1987), «Triptych» (1988), «New River Head» (1991)- αλλά και δεκάδες άλλες κυκλοφορίες της Woronzow, με άμεση ή έμμεση εμπλοκή του Saloman, από σύνολα και καλλιτέχνες που μοιράζονταν τις ιδέες και τις ανησυχίες του, ενώ οι Bevis Frond καταξιώθηκαν στους μουσικόφιλους κύκλους ως μια από τις σπουδαιότερες μπάντες του εναλλακτικού rock των ’80s και ’90s.
Ελάχιστη διότι ο Saloman παραμένει πάντα ένας αγνός ιδεαλιστής των ηλεκτρικών ήχων, ένας σαμάνος του σύγχρονου rock ‘n’ roll, ένας δημιουργός που γεννά εμπνεύσεις με την παραγωγικότητα, το ζήλο και τη λαχτάρα του νεοφώτιστου, πλάθοντας πάντα τη μουσική του από τις ίδιες πρώτες ύλες: κιθαριστικά μπαράζ, φωνητικές αρμονίες, μελωδικά πέπλα, ψυχεδελικούς τρόπους, progressive ονειροπολήσεις, ακουστικό folk-rock, rock τραχύτητα, power-pop πυγμή.
Όλα αυτά με μια τρομακτική άνεση και σε σοκαριστική συχνότητα: με διάρκεια 72 λεπτών, το «Valedictory Songs» ισοδυναμεί με ένα διπλό LP «του παλιού καιρού» και καθένα από τα 17 τραγούδια του θα ήταν με διθυράμβους το «σινγκλ της εβδομάδας» του NME, αν κυκλοφορούσε από οποιοδήποτε πρωτοεμφανιζόμενο σχήμα…