Ο πλέον αναμενόμενος ελληνικός δίσκος της στροφής του αιώνα. Ήδη από το 1999 οι φήμες ήθελαν το νέο άλμπουμ των Κατσιμιχαίων να κυκλοφορεί το Πάσχα, στην πορεία η ημερομηνία μετατέθηκε για το Σεπτέμβριο, αλλά τελικά οι “Τρύπιες Σημαίες” βγήκαν στα δισκοπωλεία τα Χριστούγεννα του 2000. Αξιζε τον κόπο αυτή η αναμονή: Και ναι και όχι. Όχι, επειδή έξι και πλέον χρόνια ουσιαστικής δισκογραφικής απουσίας δεν δικαιολογούν ένα τόσο προβλέψιμο αποτέλεσμα. Ναι, διότι ο Χάρης και ο Πάνος Κατσιμίχας είναι από τα ελάχιστα ζωντανά κύτταρα της ελληνικής μουσικής σκηνής που αναπνέουν τον αέρα της εθνικής μας μοναξιάς (Ούτε τσακάλι ούτε σκυλί δεν ήθελα να γίνω /ήθελα μόνο ένα δέντρο να είχα γεννηθεί /να στέκουν στη σκιά μου τα πουλιά), που κάνουν στίχο ευαίσθητο τις καθημερινές εικόνες (Τα τραγούδια μου αμίλητα ποτάμια /Σαν τα παιδιά που στα φανάρια πλένουν τζάμια), που μιλούν ακόμα για πολιτική και για έρωτα, όταν πλέον η μία έννοια αναιρεί την άλλη. Οι “Τρύπιες Σημαίες” δεν είναι από τους καλύτερους δίσκους τους: έχει ευκολίες στις μουσικές και στο στίχο, ενώ από τα δέκα συνολικά τραγούδια τα δύο είναι διασκευές πάνω σε συνθέσεις άλλων δημιουργών (Neil Young και Μ.Θεοδωράκης). Ωστόσο, αν κάποιοι μπορούν να μας εγγυηθούν ότι υπάρχει “αύριο” για τη μουσική που αγαπάμε, αυτοί είναι μόνο οι δίδυμοι αδελφοί Κατσιμίχα.

Ειδήσεις Σήμερα: