Veni Vidi Vicious – Κριτική

Σχηματίστηκαν κάπου στη Σουηδία το 1993, όταν και οι πέντε διένυαν την περίοδο της εφηβείας τους ακόμα. Δύο χρόνια μετά, ήλθε το μίνι άλμπουμ “Oh Lord! When? How?”, ενώ ακολούθησαν το ντεμπούτο άλμπουμ “Barely Legal” (1997) και το EP “a.k.a. I-D-I-O-T” (1998), όλα πιασμένα για τα καλά σε έναν πάνκικο ιστό που παρέπεμπε σε άλλες εποχές.
Τούτο το δεύτερο άλμπουμ τους καταφέρνει, μέσα σε χρονικό διάστημα μικρότερο της μισής ώρας, να επιτύχει μια ουσιαστική σύνδεση του πρώιμου rock ‘n’ roll με τους ήχους του garage της δεκαετίας του ’60 και τις φλόγες του punk rock της δεκαετίας του ’70. Οι The Hives, με ένα νεανικό ενθουσιασμό, φέρνουν ξανά στην επιφάνεια ημέρες με περισσότερη αθωότητα και νύχτες πνιγμένες στην αδρεναλίνη. Ηχούν λες και παίζουν σε κάποιο από τα πάρτι του μακρινού παρελθόντος, που από περίεργα παιγνίδια της μοίρας κατάφερε να διαρκεί ακόμα… Και ίσως γι’ αυτό να ευθύνεται το “Find Another Girl” των Jerry Butler και Curtis Mayfield, που στα χέρια τους αποκτά μια απόμακρη, παγωμένη ομορφιά…
Οι υψηλές, γεμάτες γλίτσα στροφές και η περισσή ενέργεια του “Veni Vidi Vicious”, σε συνδυασμό με το προφανές ταλέντο του συγκροτήματος στη δημιουργία “ετεροχρονισμένων” απολαύσεων, προσφέρει ένα δίχως επιστροφή εισιτήριο για εκείνον το μακρινό τόπο του πάρτι…