Learning To Die – Κριτική

Μετά τη μικρή αναδρομή στα τελευταία 15 έτη της δράσης του, που έλαβε χώρα στο πλαίσιο του “To Ride A Dead Pony, A Retrospective” (1999), ο Αυστραλός δημιουργός (γεννήθηκε στις 13 Μαρτίου 1959 στο Σίδνεϊ) επιστρέφει με καινούριο υλικό.
Το “Learning To Die” κυλάει με τον Tillett σε ακουστικό πιάνο, όργανο Hammond, συνθεσάιζερ και φωνή και περιστοιχιζόμενο από ακουστικές και ηλεκτρικές κιθάρες, σοπράνο, τενόρο και βαρύτονο σαξόφωνο, ντραμς και περκάσιον ανά περίσταση σε τόνους ιδιαίτερα λυρικούς, όπως ένα γλυκό ταξιδάκι αναψυχής με πεντάμορφη θέα κατά τη διάρκεια της διαδρομής. Οκτώ δικές του συνθέσεις αγναντεύουν ένα γαλήνιο ηχητικό αρχιπέλαγος ή “παλεύουν” με τα πρώτα κύματα που σήκωσε το “ηλεκτρικό” αεράκι. Περνούν από μπροστά σου ακολουθώντας έναν ανάλαφρα γοητευτικό βηματισμό, ρεμβάζουν στο πρωινό φως του ήλιου και, πριν καλά καλά καταλάβεις πώς και από πού ήλθαν, χάνονται στην κορυφή της μικρής ανηφόρας, μεταμορφωμένες στους μελαγχολικούς ρυθμούς μιας ινστρουμένταλ εξομολόγησης. Κάπου εκεί, ξεπροβάλλει και το “The Ballad Of Hollis Brown” του Bob Dylan και σε παίρνει από το χέρι, προκειμένου μαζί να νιώσετε την ομορφιά του πορφυρού δειλινού που έχει ήδη αρχίσει να διαγράφεται στο βάθος του μακρινού ορίζοντα…