Σημεία Κινδύνου

Σύμφωνα με την πύλη υγείας WebMd, ορισμένα «σημεία κινδύνου» είναι τα παρακάτω:

Αγοράζουμε πράγματα που είναι άχρηστα και πολλές φορές δεν κάνουμε καν τον κόπο να τα βγάλουμε από τη συσκευασία τους.

Οι πιστωτικές μας κάρτες έχουν φτάσει στο όριό τους.

Συχνά, επιστρέφουμε αγαθά που έχουμε πρόσφατα αγοράσει.

Η αγοραστική διαδικασία μάς κάνει να αισθανόμαστε όμορφα, αλλά αμέσως μετά νιώθουμε ενοχές για τα χρήματα που έχουμε ξοδέψει.

Καμιά φορά ματαιώνουμε κοινωνικές υποχρεώσεις, προκειμένου να πάμε για ψώνια.

Όταν δεν επιδιδόμαστε σε αγορές, αισθανόμαστε ταραχή.

Είναι πολύ σημαντική η διαπροσωπική μας σχέση με τους πωλητές και, όταν θεωρούμε ότι δεν μας συμπεριφέρονται καλά, ταραζόμαστε.

Η πρώτη μας αντίδραση, όταν νιώθουμε αναστάτωση, είναι να βγούμε για ψώνια.

Δεν φτιάχνουμε ποτέ κατάλογο με όσα μας χρειάζονται, αλλά προτιμάμε να κάνουμε τις αγορές μας αυθόρμητα.

Ωστόσο, η Δρ Λίζα Βάρβογλη επισημαίνει ότι η υπερκατανάλωση από μόνη της δεν αποτελεί ψυχολογική διαταραχή, όπως φαίνεται από το DSM-IV, τη «βίβλο» των διαγνώσεων της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας. «Το άτομο που θεωρείται υπερκαταναλωτής, μπορεί στην πραγματικότητα να επιδίδεται σε ένα διαφορετικό τρόπο ζωής με τη δική του λογική, ο οποίος όμως δεν επηρεάζει αρνητικά τη δική του ζωή ή των οικείων του. Για παράδειγμα, το άτομο που αγοράζει τέσσερα ίδια πουλόβερ σε διαφορετικά χρώματα επειδή ήταν σε έκπτωση, ψωνίζει δώρα για φίλους και συγγενείς μέχρι πέμπτου βαθμού και αγοράζει ένα παραπανίσιο σετ ποτηριών που ήταν σε προσφορά γιατί θα το χρειαστεί σε 5-6 χρόνια όταν θα κάνει εξοχικό σπίτι είναι διαφορετικό από το άτομο που κυριολεκτικά εξαπολύεται στα μαγαζιά σε μια φρενίτιδα αγορών που περιλαμβάνουν εντελώς άχρηστα πράγματα ή οι οποίες δεν διέπονται από κάποια λογική. Ένα άτομο όμως στη φάση του καταναλωτικού αμόκ ξοδεύει όλα του τα λεφτά, χωρίς να σκεφτεί ότι θα χρειαστεί να κρατήσει ένα χρηματικό ποσό για να μπορεί να αντιμετωπίσει τις βασικές του ανάγκες, όπως το φαγητό της οικογένειάς του» εξηγεί η ίδια.

health.in.gr