Με ένα ντεμπούτο («Το έργο που παίζουν τα μάτια σου») που βρήκε ανταπόκριση πέραν του αναμενόμενου ήδη στο ενεργητικό τους, οι Πένη Ραμαντάνη (φωνή), Αλέξης Αλεξίου (τύμπανα), Γιώργος Παππάς (ηλεκτρική κιθάρα), Στέργιος Τσιρλιάγκος (πλήκτρα), Τάσος Ιωαννίδης (μπάσο) και Λευτέρης Πλιάτσικας (κιθάρα, φωνή) επανέρχονται.
Από αυτό το δεύτερο άλμπουμ τους αναδύεται ένα -συγκριτικά- σαφώς ωριμότερο σύνολο, από την άποψη ότι οι αναφορές στους Πυξ Λαξ, οι οποίες κάποτε ήταν κυρίαρχες και αναπτύσσονταν σχεδόν σε αποκλειστική βάση, σημειώνουν πλέον μερική οπισθοχώρηση, με αποτέλεσμα η αναζήτηση ενός πιο προσωπικού ήχου -ενίοτε υπό την επίδραση εμμονών τύπου Κατσιμίχα– να φαντάζει μια μάλλον πιο εφικτή υπόθεση.
Έγχορδα (βιολί, βιόλα, τσέλο) και πνευστά (γκάιντα, σαξόφωνο, φλάουτο, κλαρίνο, κορνέτα, τρομπόνι) εμπλουτίζουν φανερά τα δρώμενα του «Μην πετάς θα σε δουν» και οι Όναρ καταθέτουν άποψη τόσο περί εγχώριας ηλεκτρικής γραφής, μηδέ της έντεχνης μπαλάντας εξαιρουμένης, όσο και περί εθνικών στιγμάτων, στο πλαίσιο των οποίων κάνει την εμφάνισή της και η Teresa Salgueiro των Madredeus (στο «Η μπαλάντα του νερού της θάλασσας», σε ποίηση Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα και μετάφραση Ρήγα Καπάτου).
Αισθητά πιο αποτελεσματική λοιπόν αυτή η δεύτερη προσπάθεια.

Ειδήσεις Σήμερα: