Κλέβει ο Καιρός – Κριτική

Επιστροφή του Κώστα Τουρνά στα γνώριμα «χωράφια», όχι τα «Απέραντα», αλλά στις εποχές του «Κυρίες και Κύριοι» και του «Λευκά Φτερά», τηρουμένων βεβαίως των αναλογιών. Ο ήχος είναι ηλεκτρικός, πιο μπιτάτος, ενώ η ίδια παραπονιάρικη φωνή τραγουδά για όνειρα, για «εκείνα που ξεπουλήθηκαν», το δίκαιο και το άδικο, τον έρωτα, τις προσωπικές σχέσεις και το χρόνο που περνά. Ως προς τη μουσική, η επίδραση της σχετικά πρόσφατης συνεργασίας με το Χρήστο Δάντη -ο οποίος υπογράφει και ένα κομμάτι- είναι αισθητή. Ως προς το στίχο, ο Τουρνάς δείχνει να έχει μείνει στη δεκαετία του ’70, επιμένοντας σε μια «αθώα» και έως ένα βαθμό αφελή προσέγγιση του κοινωνικοπολιτικού γίγνεσθαι («Αν ήμουνα γυναίκα δεν θα ‘παιρνα αιχμαλώτους /Δεν θα μετρούσα τόκους /Και την καρδιά μου θ’ άκουγα /Θα μ’ άκουγα»). Δεν έχει σημασία. Εκείνοι που τον παρακολουθούν από την εποχή που διαλύθηκαν οι Poll, και τους αρέσουν οι μουσικές του, θα βρουν πολλές αρετές στο «Κλέβει ο Καιρός». Υπάρχουν «νόστιμα» κομμάτια όπως το «Τίποτα δεν μας φτάνει» («Κάλυμμα ψάχνω κι ουρανό /Για αυτά που μέσα μου αγαπώ /Κρυφό να φτιάξω καταφύγιο /Μην κινδυνέψει ό,τι πονώ /Ό,τι αξιώθηκα να δω /Στο ταξιδάκι αυτό το επίγειο), το «Έτσι ανάβει η νύχτα» ή το «Αερόστατο», υπάρχουν άλλα απλώς συμπαθή, αλλά και η της μόδας «λαϊκοροκιά», «Το ροκ το ελληνικό είναι ζεϊμπέκικο /Που το χορεύεις σταυρωμένος στο κενό /Το ροκ το ελληνικό είναι ζεϊμπέκικο /Δική μας σκάλα για δικό μας ουρανό». Στο συγκεκριμμένο κομμάτι συμπράττει ο Δημήτρης Μητροπάνος.