Journey Of Man-Cirque Du Soleil – Κριτική

Για να καταλάβετε και εσείς -και εγώ- το σκεπτικό και την αντίληψη του παρόντος δίσκου, παραθέτω σε ελεύθερη μετάφραση τις σημειώσεις του ενθέτου.
«Cirque du Soleil – Journey of Man είναι ένας οπτικοακουστικός εορτασμός της ζωής που χαρακτηρίζεται από τους μοναδικούς ερμηνευτές και την καλλιτεχνία των Cirque du Soleil. Η ιστορία ακολουθεί μία μυστικιστική διαδρομή ανάμεσα στα στάδια της ζωής του ανθρώπου από τη γέννηση ως την ωριμότητα» (σ.σ. κοινός τόπος υπαρξιακής αγωνίας, όλων των καλλιτεχνών). Κάθε στάδιο παρουσιάζεται ως μία πράξη από τους Cirque du Soleil, όλες φωτογραφημένες σε εντυπωσιακές τοποθεσίες σε όλο τον κόσμο. Cirque du Soleil είναι ο παγκοσμίως αναγνωρισμένος θίασος, που αναβίωσε το τσίρκο. Οι παραστάσεις τους είναι γνωστές για την ποιότητα, την αρτιότητά τους. Ο θίασος περιοδεύει σε όλον τον κόσμο και έχει ένα μόνιμο show στο Λας Βέγκας. Όλα τα φαινομενικά στοιχεία της ζωντανής παράστασης είναι ενσωματωμένα στο Cirque du Soleil — Journey of Man: Η μουσική, οι πράξεις, η ατμόσφαιρα. (Μόνο εγώ δεν το αντιλήφθηκα αυτό;) Ένα κρίσιμο σημείο αυτής της εμπειρίας είναι η υποβλητική μουσική εθνικ (σ.σ. έτσι είθισται να χαρακτηρίζουμε κάθε μουσική που έχει «ολίγη» απ’ όλα, απ’ όλο τον κόσμο), που συνέθεσε ο Benoit Jutras, βετεράνος του Cirque du Soleil».
Σαν λίγο μπερδεμένα, δεν νομίζετε; Τίποτα από τα παραπάνω δεν γίνεται αντιληπτό από «φτωχά» ώτα και μυαλά σαν τα δικά μας! Το soundtrack μιας ταινίας -ούτε λόγος για ταινία στα εισαγωγικά- που ουδείς γνωρίζει τι παρουσιάζει ακριβώς, απλώς εικάζει. Αν είναι να κρίνω το ακουστικό μέρος -επιφυλάσσομαι για το οπτικό που ενδεχομένως να είναι εντυπωσιακό και πρωτότυπο- το μόνο που μου έμεινε είναι: βαρετές, ανούσιες, έως και «ξενέρωτες», μελωδίες στο μεγαλύτερο ποσοστό τους, που φλερτάρουν με το mainstream new age, new ethnic, multi ethnic κ.λπ. κ.λπ. Εν ολίγοις, μελωδίες ξεκρέμαστες, σε ένα δίσκο που φαίνεται να μην έχει ειρμό ή στόχο. Μήπως όλα αυτά τα έχουμε ακούσει ξανά και σε καλύτερη έκδοση; Λέω… μήπως;