The Big Bang! – Κριτική

Δέκα χρόνια πριν από τους Clash, 15 χρόνια πριν από τον Sid Vicious και τον Johnny Rotten και 25 χρόνια πριν από τους Rage Against The Machine, μια παρέα από μακρυμάλληδες κομάντος με κιθάρες και δερμάτινα τζάκετ ύψωσε στο Ντιτρόιτ το λάβαρο του punk rock, συνδυάζοντας τις βασικές διδαχές του Chuck Berry με την ξέφρενη κινητικότητα του James Brown, και το free jazz χάος με τους έντονα πολιτικοποιημένους στίχους. Η «καριέρα» του κιθαρίστα Wayne Kramer, του τραγουδιστή Rob Tyner, του κιθαρίστα Fred «Sonic» Smith (μετέπειτα σύζυγος της Patti Smith και μακαρίτης από το 1995), του μπασίστα Michael Davis και του ντράμερ Dennis Thompson διήρκεσε πέντε μόλις χρόνια, από το 1967 έως το 1972, που ήταν όμως αρκετά για να δημιουργηθεί μια παρακαταθήκη από αξεπέραστους, τραχείς πρωτο-punk ύμνους («Kick Out The Jams», «I Can Only Give you Everything», «Call me Animal», «Miss X», «Shakin’ Street», «Looking at you»). Αυτοί αποτέλεσαν θεμελιώδη επιρροή για μια ατέλειωτη σειρά από επιγόνους, πολλοί από τους οποίους εξακολουθούν και σήμερα να παίζουν μουσική, που είναι αμφίβολο αν θα υπήρχε χωρίς τους MC5. Η συλλογή της Rhino μάς παρέχει μια πολύ καλή επιτομή των ηχογραφημένων πεπραγμένων τους, περιλαμβάνοντας πρωτόλεια single, κομμάτια από τα τρία επίσημα στούντιο άλμπουμ τους [«Kick out the Jams» (1969), «Back in the USA» (1970), «High Time» (1971)], καθώς και μια ερμηνεία ηχογραφημένη «ζωντανά στο στούντιο».