Η ύστατη δημιουργία του Κιούμπρικ, όπως άλλωστε και όλες οι προηγούμενες, είναι ένα σπουδαίο και όμορφο παιγνίδι. Και όπως κάθε παιγνίδι, πρέπει να ειδωθεί με απόλυτη σοβαρότητα αλλά χωρίς μεγάλες προσδοκίες. Το τεράστιο ταλέντο του σκηνοθέτη στο στήσιμο και της πιο απίθανης ατμόσφαιρας ή στην αφήγηση με απλές αλλά ισχυρές εικόνες, στοιχειώνει κάθε καρέ της παράξενα πειστικής πλοκής. Κανείς άλλος κινηματογραφιστής δεν θα μπορούσε να εμφανίσει σήμερα ένα τελετουργικό σκοτεινό όργιο, γυρισμένο σαν όπερα, χωρίς να προκαλέσει ειρωνικά χαμόγελα και επιφωνήματα δυσπιστίας.
Το υπόβαθρο της ταινίας είναι ο απλουστευμένος φροϋδισμός και η εγκεφαλική σεξουαλικότητα, με ιδιαίτερη έμφαση στο δίλημμα: ακραίο καταστροφικό πάθος ή υγιής βαρετή καθημερινότητα. Ιδέες με άλλα λόγια εξωφρενικά κοινότοπες, που η κινηματογραφική όμως γλώσσα δεν έχει συχνά εκφράσει με τόσο λυτρωτικό τρόπο. Μια φιλμική ψυχανάλυση, ένα εκκεντρικό «κλασσικό» εικονογραφημένο, ένας στιγμιαίος, μικρός Μπέργκμαν σε αγωγή με παραισθησιογόνα…

Ειδήσεις Σήμερα: