Μετά το πολυσυζητημένο “Κόντρα ξύρισμα” (1995), ο Λοτζ Κέριγκαν επιλέγει ξανά την ταινία-πορτρέτο για να σκιαγραφήσει την Κλερ Ντόλαν, μια Ιρλανδή που ζει στη Νέα Υόρκη και μοιράζεται ανάμεσα στους άντρες και το χρήμα. Η Κλερ είναι πόρνη πολυτελείας, μία ακόμα φιγούρα στην απεραντοσύνη της απρόσωπης πόλης και, μετά το θάνατο της μητέρας της, συνειδητοποιεί ότι σε μια κοινωνία που στηρίζεται στον ατομικισμό, εκείνη βρίσκεται στο περιθώριο. Έτσι, θα πάρει την απόφαση να ενταχθεί, να αποκτήσει μία αποδεκτή για το κοινωνικό σύνολο ταυτότητα. Ωστόσο, οι δύο άξονες πάνω στους οποίους κινείται τώρα η ζωή της, ο Έλτον -με τον οποίο διατηρεί μια κάπως μόνιμη σχέση- και ο Ρόλαντ -στον οποίο πληρώνει μέρος από τα έσοδά της- δεν παύουν να είναι φιγούρες της πόλης, εξίσου ανώνυμες και μπερδεμένες σε ένα λαβύρινθο ασυνεννοησίας. Γυρισμένη με γαλλικά κεφάλαια στη Ν. Υόρκη, στιλιζαρισμένη και ψυχρή σαν λεπίδα ξυραφιού, η δεύτερη αυτή ταινία του “ανεξάρτητου” Αμερικανού δημιουργού είναι γεμάτη ελπίδα. Χωρίς συναισθηματική φόρτιση ή πομπώδεις διαλόγους, μιλά για την “επώνυμη ανωνυμία” και το κουράγιο που χρειάζεται προκειμένου να την αποκτήσει κανείς, και ήταν υποψήφια για το Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών το 1998. Η κόπια που είδαμε ήταν μέτριας εγγραφής, με εικόνα σε 4:3, γεμάτη περιγράμματα και “γυαλάδες”, και ήχο με μηδαμινή αίσθηση χώρων κατά την αναπαραγωγή Prologic.

Ειδήσεις Σήμερα: