Οι Pink Floyd ξεκίνησαν στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ΄60 ως εκπρόσωποι της λονδρέζικης ψυχεδελικής underground σκηνής, για να αναδειχθούν σε ένα από τα μεγαλύτερα σύνολα της pop και rock μουσικής με πολυπλατινένιες κυκλοφορίες, όπως το «The Dark Sound Of The Moon» του 1973 και το «The Wall» του 1979. Οι πειραματισμοί τους με «θεματικές» (concept) δισκογραφικές κυκλοφορίες και η αξιοποίηση της πιο προηγμένης τεχνολογίας ηχογραφήσεων που υπήρχε διαθέσιμη κάθε φορά, επέτρεψαν στους Pink Floyd να ξεφύγουν από τους περιορισμούς της παραδοσιακής φόρμας του pop τραγουδιού και να θέσουν τις βάσεις για το progressive rock της δεκαετίας του ΄70 και, εν μέρει, για τη μουσική ambient της δεκαετίας του ΄80. Οι Syd Barrett (κιθάρα/φωνητικά), Roger Waters (μπάσο/φωνητικά), Nick Mason (ντραμς) και Rick Wright (κίμπορντς) εμπνεύστηκαν το όνομα του συγκροτήματός τους από ένα blues δίσκο των Pink Anderson and Floyd Council. Ήδη το 1967, είχαν εξελίξει ένα μοναδικό ψυχεδελικό ήχο, με μακροσκελείς συνθέσεις, που αντλούσαν στοιχεία από το hard rock, τα blues, τη folk, την ηλεκτρονική και την έντεχνη μουσική, ενώ υπήρξαν από τους πρώτους που εμπλούτισαν τις συναυλίες τους με προβολές slide και οπτικά/φωτιστικά εφέ. Το 1968, και επειδή ο Barrett είχε αρχίσει να παρουσιάζει εκκεντρική συμπεριφορά κατά κύριο λόγο εξαιτίας της κατάχρησης απαγορευμένων χημικών ουσιών, στις τάξεις του γκρουπ προστέθηκε ο κιθαρίστας Dave Gilmour. Λίγο αργότερα, ο Barrett εγκατέλειψε τους Floyd οριστικά. Στο τέλος της δεκαετίας του ΄70, και αφού είχε προηγηθεί μια σταδιακή «διολίσθηση» του γκρουπ προς το κύριο ρεύμα, με κυκλοφορίες όπως το «Dark Side Of The Moon», το «Wish You Were Here» (1975) και το «Animals» (1977), οι Pink Floyd κυκλοφόρησαν το διπλό LP με τίτλο «The Wall». Στην ουσία επρόκειτο για μια προσωπική δουλειά του Waters σε όλα τα επίπεδα (έμπνευση του θέματος, σύνθεση, στίχοι, ακόμη και ενσωμάτωση πολλών αυτοβιογραφικών λεπτομερειών), με το γκρουπ να παίζει στην επίτευξη του τελικού αποτελέσματος ένα ρόλο απλώς συνοδευτικό. Το μουσικό αυτό έργο ανέλαβε να αποδώσει κινηματογραφικά ο σκηνοθέτης Alan Parker -δημιουργός, μεταξύ άλλων, των φιλμ «Bugsy Malone» (1975), «Midnight Express» (1978) και «Fame» (1979)- με τη βοήθεια του σχεδιαστή κινουμένων σχεδίων και πολιτικού σχολιαστή Gerald Scarfe. Συμβατικοί διάλογοι στο φιλμ δεν υπάρχουν, καθώς η εξέλιξη της αφήγησης στηρίζεται στην αλληλεπίδραση μουσικής και εικόνας. Η ιστορία αναφέρεται στον Pink, ένα ροκ σταρ που μένει κλειδωμένος στο δωμάτιο ενός πολυτελούς ξενοδοχείου κάπου στο Λος Άντζελες. Τον υποδύεται με επάρκεια ο Bob Geldof (τραγουδιστής και τραγουδοποιός, επικεφαλής τότε των Boomtown Rats και αργότερα επιτυχημένος ως σόλο καλλιτέχνης), πραγματοποιώντας το ντεμπούτο του στην ασημένια οθόνη. Πολλές συναυλίες, πολλά ναρκωτικά, πολλά χειροκροτήματα: μια ζωή υπερβολής οδηγεί με ακρίβεια τον Pink στην κατάρρευση. Τα προγράμματα που εναλλάσσονται στην οθόνη της τηλεόρασης καταλήγουν σε ένα πολεμικό φιλμ, που πυροδοτεί ένα ταξίδι της μνήμης σε τραυματικές εμπειρίες από το παρελθόν του, που καθεμιά τους αποτελεί και ένα «τούβλο στον τοίχο», πίσω από τον οποίο σταδιακά απομονώνει τα συναισθήματά του. Καθώς η ενότητα τόπου και χρόνου της ταινίας διασαλεύεται, ο Pink αρχίζει και αυτός να χάνει την επαφή του με τον αληθινό κόσμο και παρασύρεται ακόμη περισσότερο στους εφιάλτες του. Φαντάζεται τον εαυτό του δημαγωγό-εκφραστή κάποιου απολυταρχικού καθεστώτος, που το μόνο που αποζητεί είναι η επίδειξη δύναμης. Ακολουθεί μια εσωτερική δίκη του εαυτού του, όπου εναντίον του καταθέτουν ως μάρτυρες της προηγούμενης ζωής του όλοι οι άνθρωποι που έχουν συνεισφέρει στο χτίσιμο του «τοίχου». Τα κινούμενα σχέδια του Scarfe, με τα οποία αποδίδονται κάποιοι από τους εφιάλτες του Pink, είχαν προκαλέσει αίσθηση τον πρώτο εκείνο καιρό της προβολής της. Δεν νομίζουμε ότι είναι τυχαίο το γεγονός ότι η κυκλοφορία της ταινίας στις αίθουσες συνέπεσε με το ξεκίνημα του MTV, που επίσης αξιοποίησε πολύ τα καρτούν. Σε γενικές γραμμές, το «The Wall», τόσο ως κυκλοφορία δισκογραφική όσο και ως σύνθετη οπτικοακουστική κινηματογραφική εμπειρία, απέκτησε γρήγορα πολλούς φίλους αλλά και κάποιους πολέμιους. Οι τελευταίοι καταλόγιζαν στον Waters ότι χρησιμοποιούσε το κοινό, προσπαθώντας μέσα από το έργο αυτό να θεραπεύσει τα δικά του ψυχολογικά τραύματα, και ότι κατά περίεργο τρόπο είχε βρει ως συνεργάτη έναν όμοιό του σκηνοθέτη. Την αδιαμφισβήτητη εμπορική επιτυχία του «The Wall» (το διπλό άλμπουμ πούλησε 12 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως) τη απέδιδαν στην εύκολη συνθηματολογία με υπεραπλουστευμένες ατάκες, όπως το «we don’t need no education», και στα εντυπωσιακά εφέ (ήχοι από πολεμικές συρράξεις και ελικόπτερα, κατάρρευση του τοίχου, ουρλιαχτά κ.λπ.), που τότε ήταν κάτι σπάνιο για τη δισκογραφία. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, το «The Wall» υπήρξε το τελευταίο μεγάλο θεματικό έργο στη μέχρι σήμερα ιστορία του rock, σημείο αναφοράς για την εξέλιξη της rock και pop μουσικής αλλά και καλλιτεχνικό όριο τόσο για τους Floyd όσο και για τον ίδιο τον Waters. Πράγματι, μέσα στις επόμενες δύο δεκαετίες δεν κατάφεραν να δώσουν άλλο έργο που να το πλησιάζει σε πληρότητα και σημασία. Η κυκλοφορία του σε DVD περιλαμβάνει πολλά από τα «δωράκια» που έχουμε συνηθίσει να περιμένουμε από τις μετεγγραφές στο νέο, ισχυρό μέσο. Πέρα από την ταινία στην πλήρη της έκδοση, βρίσκουμε ανέκδοτο υλικό, ένα ντοκιμαντέρ διάρκειας 25 λεπτών σχετικό με το γύρισμα του φιλμ («The Other Side Of the Wall»), μια πρόσφατη (1999) συνέντευξη, όπου οι Waters, Scarfe και Parker απαντούν σε ερωτήματα γύρω από τη δουλειά τους, φωτογραφίες και σκίτσα, καθώς και το αυθεντικό τρέιλερ της ταινίας, όπως αυτό είχε προβληθεί στις κινηματογραφικές αίθουσες. Επίσης, ο σχεδιασμός των μενού είναι εντυπωσιακός και οι διάφορες διαδραστικές δυνατότητες βρίσκονται καμουφλαρισμένες πίσω από «κρυφά κουμπιά». Τέλος, τόσο η πλήρους ανάλυσης εικόνα όσο και ο ψηφιακός ήχος 5.1 θα ικανοποιήσουν ακόμη και τους πιο απαιτητικούς.

Ειδήσεις Σήμερα: