Smile On My Face – Κριτική

Ο πιανίστας Sunnyland Slim (πραγματικό όνομα Albert Luandrew) γεννήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1907 στο Vance της Πολιτείας Mississippi και πέθανε στις 17 Μαρτίου 1995 στο Σικάγο του Illinois. Υπήρξε μια από τις πατριαρχικές μορφές των blues του Σικάγο, με εντυπωσιακή δισκογραφική παραγωγή, που κάλυψε πέντε δεκαετίες ξεκινώντας από τους δίσκους 78 στροφών και φτάνοντας μέχρι τα CD και τις ψηφιακές ηχογραφήσεις. Μολονότι ποτέ δεν γνώρισε τους πίνακες επιτυχιών (σε αντίθεση με συμπατριώτες του όπως οι Muddy Waters, Howlin’ Wolf, Little Walter), το καλλιτεχνικό του ανάστημα υπήρξε όμοια επιβλητικό με τη φυσική του διάπλαση. Χαρακτηριστικά για τα οποία έμεινε διάσημος, όπως η τεχνική κατάρτιση, η ερμηνευτική και εκφραστική εφευρετικότητα, και το πνεύμα ομάδας που ενέπνεε στους συνεργάτες του λάμπουν στα δεκατρία κομμάτια του «Smile On My Face», ενός άλμπουμ που ηχογραφήθηκε το 1977 και επανακυκλοφόρησε πρόσφατα σε CD. Συλλαμβάνει τον Slim σε μια από τις καλύτερες στιγμές της ύστερης καριέρας του, περιστοιχισμένο από συνεργάτες όπως οι Lacy Gibson (κιθάρα), Lee Jackson (κιθάρα, φωνητικά), Willie Black (μπάσο) και Fred Below (ντραμς), ενώ την παραγωγή υπογράφει ο Ralph Bass, η φιλοσοφία του οποίου ήθελε οι ηχογραφήσεις να αναπαράγουν την αίσθηση που μετέδιδαν οι ζωντανές εμφανίσεις των μουσικών. Το συνοδευτικό ένθετο φιλοξενεί ένα κατατοπιστικό σημείωμα για τα έργα και τις ημέρες του Slim με την υπογραφή του Jim O’Neal, ιδρυτή του περιοδικού «Living Blues».