Η δέκατη ένατη ταινία του Ιταλού δημιουργού εστιάζει στην εσωτερική πάλη μιας γυναίκας που αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στο πολλά υποσχόμενο παρόν και ένα «τσαλακωμένο» παρελθόν. Η Σάντουραϊ έχει εγκαταλείψει τη χώρα της, ένα αφρικανικό κράτος που διοικείται από δικτάτορα, και ζει στη Ρώμη. Σπουδάζει ιατρική και δουλεύει στην υπηρεσία ενός Αγγλου πιανίστα ο οποίος, πολύ σύντομα, θα της εξομολογηθεί ότι είναι ερωτευμένος μαζί της. Έτσι, δρομολογείται η «πολιορκία» της, μέσα από μια ερωτική -κατά κάποιον τρόπο- ιστορία που απέχει πολύ από τα γνωστά φιλμικά στερεότυπα που μας κατακλύζουν. Η ηρωίδα κλονίζεται. Μπροστά της, ένας καινούριος αλλά τελείως διαφορετικός κόσμος. Πίσω στην πατρίδα οι ρίζες και ένας σύζυγος που έχει συλληφθεί, ίσως και να κινδυνεύει με εκτέλεση. Αυτήν ακριβώς τη σύγκρουση προσεγγίζει ο Μπερτολούτσι, αφήνοντας κατά μέρος το φυλετικό επίπεδο και μιλώντας με τη γλώσσα του νου και της καρδιάς. Σίγουρα η «Πολιορκία μιας γυναίκας» δεν είναι η καλύτερη ταινία του, ανήκει όμως στο είδος εκείνο του κινηματογράφου που αισθάνεσαι ότι σε αφορά, κάτι που -εδώ και χρόνια- δεν συμβαίνει με τις περισσότερες παραγωγές του Χόλιγουντ. Η κόπια που είδαμε είχε εικόνα σε 4:3 με αρκετά καλή ανάλυση, και ήχο καλής ποιότητας, ευδιάκριτα στερεοφωνικό, αλλά με ισχνή αίσθηση χώρων δράσης στο περιφερειακό κανάλι.

Ειδήσεις Σήμερα: