Yara – Κριτική

Ο Λιβανέζος μουσικός και συνθέτης Rabih Abou-Khalil γεννήθηκε στη Βηρυτό, στο κοσμοπολίτικο περιβάλλον της οποίας μεγάλωσε κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του ’60 και του ’70. Από μικρή ηλικία έμαθε να παίζει το έγχορδο ούτι, το βασικό όργανο σύνθεσης για τη μουσική του αραβικού κόσμου, το οποίο είναι δημοφιλές όσο η κιθάρα και το πιάνο στη μουσική της Δύσης. Το 1978 ο εμφύλιος πόλεμος του Λιβάνου τον ανάγκασε να εγκαταλείψει την πατρίδα του δίνοντάς του παράλληλα την ευκαιρία να σπουδάσει κλασικό φλάουτο στη μουσική ακαδημία του Μονάχου. Η σπουδή της ευρωπαϊκής κλασικής παράδοσης του εξασφάλισε τα εφόδια για να εκτιμήσει και από θεωρητική άποψη την παραδοσιακή αραβική μουσική, αλλά και για να διαμορφώσει μια πολυεπίπεδη καλλιτεχνική προσωπικότητα, μια προσωπική μουσική διάλεκτο πέρα από συμβάσεις και κατηγοριοποιήσεις, την οποία θα μπορούσαμε να αναγνωρίσουμε ως της Ανατολής. Δείγματά της υπήρξαν σαν το Arabian Waltz, το Blue Camel ή το The Sultan’s Picnic, ορόσημα της και της δυτικής έντεχνης έκφρασης με την αραβική μουσική παράδοση, ελκυστικές όψεις μιας αισθητικής πρότασης που ευδοκιμεί στις δημιουργικές αναμετρήσεις και όχι στον εξωτισμό. Τις διαδρομές αυτές έρχεται να συνεχίσει το Yara, η νέα δισκογραφική δουλειά του Abou-Khalil. Συνελήφθη ως σάουντρακ του ομώνυμου φιλμ, μιας γερμανο/τουρκικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Yilmaz Arslan. Δίπλα στον ίδιο και στο ούτι του στέκονται δύο διακεκριμένοι Γάλλοι σολίστες, ο Dominique Pifarely στο βιολί και ο Vincent Courtois στο τσέλο, καθώς και ο Σύριος περκασιονίστας Nabil Khaiat, από μακρόν συνεργάτης του Rabih. Το κουαρτέτο ερμηνεύει δώδεκα συνθέσεις του Abou-Khalil. Υπό την καθοδήγησή του, η πρόκληση του συγκερασμού των διαφορετικών πολιτιστικών υποβάθρων εξελίσσεται σε μια συλλογική εξερευνητική αποστολή καινοφανών ηχητικών περιοχών, σ’ ένα διανοητικό και ταυτόχρονα συναισθηματικό προσδιορισμό ταυτότητας, με αποτέλεσμα την κατάκτηση μιας αμοιβαίας, διαισθητικής κατανόησης μεταξύ των συντελεστών. Μια οικουμενική γιορτή της Μουσικής