Ο Τυνήσιος Anouar Brahem είναι βιρτουόζος στο έγχορδο ούτι. Η δισκογραφική του καριέρα ξεκίνησε το 1991 με το άλμπουμ «Barzakh» (ECM 1432, συνοδευόμενος από ένα Tυνήσιο τρίο). Συνεχίστηκε τέσσερα χρόνια μετά, με το «Madar» (ECM 1515, μαζί με το Νορβηγό σαξοφωνίστα Jan Garbarek και τον Πακιστανό δεξιοτέχνη των tablas, Shaukat Hussain) και με το «Khomsa» (ECM 1561, με μουσική του Brahem γραμμένη για το τυνησιακό θέατρο και τον κινηματογράφο). Η εκτίμηση της οποίας χαίρει ο Brahem -τόσο στην πατρίδα του όσο και στη διεθνή jazz κοινότητα- ως ανανεωτής και μαζί παραδοσιάρχης με τη βαθύτερη έννοια του όρου, επιβεβαιώνεται από τη νέα του δουλειά με τον πιο θριαμβικό τρόπο. Σημεία αναφοράς του «Thimar» (σημαίνει «φρούτα» στα αραβικά) είναι από τη μια η κλασική αραβική μουσική και από την άλλη η σύγχρονη jazz. Στο ελκυστικό δια-πολιτιστικό πρότζεκτ οι Brahem, John Surman (σοπράνο σαξόφωνο, μπάσο κλαρινέτο) και Dave Holland (διπλό μπάσο) συναντιούνται ως αυτοσχεδιαστές απεριόριστοι από ετικέτες και κατηγοριοποιήσεις, αποδίδοντας μουσική σπάνιας αμεσότητας, με ηχοχρώματα διαυγή και λεπτεπίλεπτα, σ’ ένα αμάλγαμα αντιθέτων πολιτιστικών παραδόσεων, χωρίς θυσία της μουσικής ταυτότητας. Όσο κι αν η ερμηνευτική τους συνεύρεση αποτελεί μια πρόκληση, η μουσική που προκύπτει είναι αβίαστη και φυσική όσο η αναπνοή, εντελώς απομακρυσμένη από τις στιλιζαρισμένες προσπάθειες «συνάντησης» της jazz με τη world music, που αρέσκεται να σκηνοθετεί η δισκογραφία. Τις περισσότερες συνθέσεις συνεισφέρει ο Brahem, χωρίς να λείπει και υλικό των άλλων δύο καλλιτεχνών. Το ούτι του ταξιδεύει σε κόσμους αχαρτογράφητους, ορίζοντας το πλαίσιο της δημιουργίας. Η αίσθηση μελωδίας του Surman είναι απολαυστικότερη από ποτέ, και όσο για τον Holland, η απουσία τυμπάνων τον υποχρεώνει να επωμιστεί τις περισσότερες από τις ρυθμικές ευθύνες, αν και με τους Surman και Brahem τα πράγματα δεν ήταν καθόλου δύσκολα, χάρη στη δυνατότητα του καθενός να διατηρεί μια ανεξάρτητη αίσθηση του ρυθμού. Η ικανότητα του Holland να προσαρμόζεται τόσο γρήγορα στις ρυθμικές απαιτήσεις της αραβικής μουσικής πηγάζει από τους δικούς του παλαιότερους πειραματισμούς με τα ακανόνιστα μέτρα, με αποτέλεσμα το μπάσο του να αποτελεί το σφυγμό της μουσικής: δυνατό και επιβλητικό αλλά στρογγυλεμένο, καθόλου επιθετικό. Συνολικά, έχουμε εδώ να κάνουμε με μια από τις πλέον εύστοχες και καρποφόρες συναντήσεις μουσικών προερχόμενων από διαφορετικές πολιτιστικές παραδόσεις, μια διεισδυτική και εφευρετική προσέγγιση που κατατάσσεται με άνεση στην πρώτη γραμμή των προσπαθειών ανανέωσης του προσώπου της σύγχρονης jazz με αξιοποίηση ρυθμών και τρόπων από τις μουσικές του κόσμου.

Ειδήσεις Σήμερα: