Όταν πια ακούμε τα ονόματα Kremer και Piazzolla, το μυαλό μας πηγαίνει στο “πονηρό”. Πώς ήταν δυνατόν ο διάσημος βιολιστής και λάτρης του βασιλιά του τανγκό να μην επανακάμψει με μία νέα ηχογράφηση έργων του Αργεντινού μουσικού? Όσοι είχατε την τύχη να παρακολουθήσετε, πρόσφατα στα τέλη Σεπτεμβρίου 1998, στο Ηρώδειο την εκτέλεση της tango-operita του Piazzolla από τον Kremer και τους συνεργάτες του, θα έχετε σίγουρα αγοράσει το δίσκο. Όσοι αγνοείτε όμως το έργο, ας τα δούμε όλα από την αρχή. “Maria de Buenos Aires”. Ο τίτλος υπονοεί ότι ίσως απλά πρόκειται για την ιστορία μιας γυναίκας. Κι όμως είναι κάτι πέρα από αυτό. Αναφέρεται ότι το έργο είναι tango-operita, κι όμως έχει ένα εντελώς προσωπικό, αυθεντικό χαρακτήρα, που δεν κατατάσσεται εύκολα σε κάποιο μουσικό είδος. Η υπόθεση, η πλοκή? Δύσκολο να περιγραφούν σε λίγες αράδες. Η αφήγηση του ποιητή Horacio Ferrer (που έχει γράψει και το λιμπρέτο) ξεκινά το έργο και μας υποβάλλει στη μεταφυσική ατμόσφαιρά του. Η ποίηση αναμειγνύεται με το φλογερό ήχο του τανγκό. Το βιολί του Kremer προσπαθεί να μας προσγειώσει στην πραγματικότητα, η ζεστή φωνή της Julia Zenko ακούγεται τόσο γήινη, αλλά και τόσο ουράνια παράλληλα. Ποια είναι τελικά η Maria? Είναι απλά το σύμβολο (όπως σωστά επισημαίνει και ο Kremer) του συνδυασμού του καλού και του κακού, της σαγήνης, της σεξουαλικότητας, του θανάτου, του ερωτικού τανγκό, του Buenos Aires, είναι η ίδια η Αργεντινή? Πολύ απλά θα πούμε ότι είναι ένα έργο που αφορά όλους, στροβιλίζοντες ή μη στη δίνη του πάθους. Τελικά ο κύριος Kremer, ήθελε δεν ήθελε, το έκανε πάλι το θαύμα του.

Ειδήσεις Σήμερα: