Στη βιντεοκασέτα αυτή παερουσιάζεται ένας μεγάλος ερμηνευτής του βιολιού, ο Σοβιετικός ή Ρώσος -όπως προτιμάτε- David Oistrakh, “Ο Καλλιτέχνης Του Σοβιετικού Λαού”, άξιος για το βραβείο Λένιν, που και αυτός έζησε στα χρόνια της οργής! Όλο το φιλμ, που περιέχει σπάνιο φωτογραφικό και οπτικοακουστικό υλικό, δεν ξετυλίγει απλά το νήμα της καριέρας του θαυμαστού καλλιτέχνη, αλλά προσπαθεί να “αποκαταστήσει” τη μνήμη του και να αιτιολογήσει (και όχι να δικαιολογήσει) τη μεγάλη του εξάρτηση από το σταλινικό καθεστώς. Όλα αυτά γίνονται χωρίς πρόθεση να “αγιοποιηθεί” ο καλλιτέχνης. Απλά για να καταλάβουμε το δράμα, το οποίο έζησε και δεν γίνεται εύκολα αντιληπτό από όλους εμάς, που όντας έξω από το χορό, πολλά τραγούδια ξέρουμε. Όπως λέει χαρακτηριστικά και ένας συνάδελφός του στο video “αν δεν σιωπούσε, δεν θα ακούγαμε ποτέ το βιολί του”. Ακόμη και ο συμπατριώτης του Rostropovich που θα είχε βάσιμο λόγο να μισήσει τον Oistrakh, μιλάει για αυτόν με θαυμασμό, χωρίς καθόλου μένος. Ο Oistrakh ήταν ένας άνθρωπος που ζούσε διαρκώς με το φόβο. Δυστυχώς για αυτόν ήταν το ιδανικό μοντέλο της σοβιετικής προπαγάνδας. Νέος, ταλαντούχος, με περγαμηνές από διεθνή διαγωνισμό, με εβραϊκό αίμα τις φλέβες του. Όσο ζούσε ο Στάλιν, το ταλέντο του περιορίστηκε “εντός των τειχών”, όταν πέθανε ο Στάλιν, άνοιξαν επιτέλους οι θύρες της Σοβιετικής Ένωσης προς τη Δύση, για να απολαύσει και αυτή με τα χίλια βάσανα το ταλέντο.
Αυτό που μένει τελικά μετά την παρακολούθηση του video είναι συμπάθεια για το πρόσωπό του και βαθιά λύπη που αυτός ο μεγάλος ερμηνευτής του βιολιού δεν μπόρεσε να ζήσει ελεύθερος και ευτυχισμένος. Προκάλεσε επίσης τόση χαρά σε όλους εμάς τους νεότερους, που είδαμε να ζωντανεύει στη οθόνη μας σε ήχο και εικόνα ο καλλιτέχνης και το βιολί του, αυτό το υπέροχο, γεμάτο, συγκινητικό άκουσμα, ώστε τα δάκρυα για πολλή ώρα να μείνουν στα πρόσωπά μας.

Ειδήσεις Σήμερα: