Μια φορά κι έναν καιρό τα ωραία τραγούδια τα καταλάβαινες ανιχνεύοντας τα σκιρτήματα της έμπνευσης του τροβαδούρου σε μια σχέση καλλιτέχνη / ακροατή πολύ άμεση, σχεδόν ενστικτώδη. Μετά γιγαντώθηκαν τα στούντιο με τους φοβερούς και τρομερούς εξοπλισμούς, έμπλεξαν τους δημιουργούς στους ροοστάτες, τους διακόπτες και τις καλωδιώσεις τους, οι κώδικες πλήθυναν και πολλοί -και για πολύ- πίστεψαν ότι μπορούν να μας δουλεύουν με το να φτιάχνουν τραγούδια παίζοντας με τις ευκολίες της τεχνολογίας και μόνο. Στη διάρκεια της δεκαετίας του ’90 -σε αποκατάσταση μιας “καλλιτεχνικής εντροπίας”- οι υπερβολές και οι εξάρσεις απαλύνθηκαν, παραχωρώντας τη θέση τους σε δημιουργίες περισσότερο ώριμες και λιγότερο “πλαστικές”, που να μην υποδουλώνονται στην τεχνολογία αλλά να την αξιοποιούν για να αναδείξουν με ένα διαφορετικό -και ενδεχομένως πληρέστερο- τρόπο την ψυχή των τραγουδιών, την παράμετρό τους εκείνη που σε κάνει να τα μουρμουρίζεις, όταν περπατάς στο δρόμο (χωρίς τέτοια ψυχή, λαϊκή μουσική δεν νοείται). Έχουμε εδώ μια από τις εναργέστερες υλοποιήσεις της συνταγής, εξιστορημένη από μια σταρ που εδώ και πολλά χρόνια έχει γίνει συνώνυμη της pop.

Ειδήσεις Σήμερα: