Αυστριακή παραγωγή, η οποία προκάλεσε αντιφατικά συναισθήματα, ποικίλες αντιδράσεις και μια επιστολή αποδοκιμασίας εκ μέρους της επιτροπής, όταν προβλήθηκε στις Κάννες. Εμφανώς η πρόθεση του σκηνοθέτη είναι να σοκάρει το θεατή και να τον αναγκάσει να αντιδράσει απέναντι στην ταινία και κατ’ επέκταση απέναντι στην πάσης φύσεως βία (οι αναφορές στους Μπίβις και Μπάντχεντ του MTV είναι ενδεικτικές), στην οποία μας εθίζει κυρίως η τηλεόραση (προσέξτε τη σκηνή με το τηλεκοντρόλ, που αναιρεί την κάθαρση). Όμως η ίδια η ταινία είναι βασανιστήριο για το μέσο κοινό. Χωρίς αίματα, εφέ ή θεαματικούς φόνους, ο θεατής γίνεται δέσμιος μιας ιστορίας, όπου κυριαρχεί η ψυχολογική βία και το αδιέξοδο. Ξέρει ότι τα θύματα θα πεθάνουν και διαρκώς περιμένει μιαν αντίδραση, ένα ξέσπασμα ή την κάθαρση, που δεν έρχεται ποτέ. Κάποιοι μίλησαν για αριστούργημα, κάποιοι άλλοι για “φασιστική” λογική που υπηρετεί αυτό ακριβώς που καυτηριάζει, γεγονός όμως είναι ότι αυτό που θα δείτε (αν δεν το εγκαταλείψετε στη μέση) είναι ξεχωριστό, άγριο, ωμό και κάνει τα θρίλερ με τους αιμοσταγείς και κατ’ εξακολούθηση δολοφόνους να μοιάζουν με παιδικά βίντεο. Η κόπια που είδαμε ήταν μέτρια προς κακή. Εικόνα πολύ χαμηλής ανάλυσης και με κομένο πλαίσιο στο 4:3 ενώ ο ήχος ήταν μονοφωνικός στα όρια του ανεκτού.

Ειδήσεις Σήμερα: